Home » The Best postęp technologiczny wady i zalety Update New

The Best postęp technologiczny wady i zalety Update New

by Tratamien Torosace

You are viewing this post: The Best postęp technologiczny wady i zalety Update New

Sie sehen gerade das Thema postęp technologiczny wady i zalety


Nowoczesne technologie w naszym życiu – techweek.pl New

Nowoczesne technologie w naszym życiu. Świat zmienia się każdego dnia dzięki nam i dla nas. Żyjemy w świecie coraz bardziej zmechanizowanym i skomputeryzowanym, w którym wymiana informacji jest szybka i sprawna – bardzo popularne są zwłaszcza wszelkie technologie internetowe.Już od najmłodszych pokoleń widoczne są zmiany w światopoglądzie oraz stylu …

+ hier mehr lesen

Read more

Świat zmienia się każdego dnia dzięki nam i dla nas

Żyjemy w świecie coraz bardziej zmechanizowanym und skomputeryzowanym, w którym wymiana informacji jest szybka i sprawna – bardzo popularne są zwłaszcza wszelkie technology internetowe

Już od najmłodszych pokoleń widoczne są zmiany w światopoglądzie oraz stylu życia ludzi, który odbiega znacząco od tego, jaki my, dziś dorośli, prowadziliśmy w wieku dziecięcym.

Co dają nam technology? Współczesny świat idzie do przodu w bardzo szybkim tempie i czasem trzeba się naprawdę natrudzić, żeby być na bieżąco ze wszystkimi nowinkami

To przede wszystkim wygoda i ułatwienie życia poprzez zastosowanie ich w domu i miejscu pracy.

W domu przyda się automatyczny wyłącznik świateł, automatyczny zraszacz do trawnika, mikser z wieloma funkcjami, nowoczesne żktelazko, ego samo program do brego.rewano program do brego.rewano program do brego.rewano program do brego.rewano Nowoczesne technology sprawdzają się również w miejscach pracy – nowoczesne komputery i urządzenia biurowe znacznie przyspieszają czas pracy i poprawiają jej jakość.

Computer zacja: komputery, laptopy und tablety

Dawniej komputer był luksusem, dziś jest codziennością, a nawet… przeżytkiem

Niewielu z nas ma już w domu czy pracy tradycyjny, stacjonarny komputer

Zwei Ecken für nowoczesnego sprzętu auf ekranem LCD oder Laptopów, które zabieramy ze sobą domu oraz w każde inne miejsce

Computer jest dla nas narzędziem do pracy, rozrywki oraz samorozwoju

Obecnie koniecznością jest komputer podłączony do internetu.

Telefonia komórkowa: od telefonu do smartfona

Dawniej życie bez telefonów komórkowych było dla nas normalnością, dziś czymś naturalnym jest zabieranie wszędzie swojej komórki, czy to modelu bardziej tradycyjnego, czy też nowoczesnego smartfona z dotykowym ekranem

Telefon komórkowy z założenia miał być wygodniejszą i mobilną wersją zwykłego telefonu ale z roku na rok staje się urządzeniem coraz bardziej wszechstronnym oraz uniwersalnym

Telefon obecnie, poza podstawą funkcją umożliwiania rozmów, pozwala nam na wysyłanie wiadomości tekstowych, głosowych czy obrazów w formie SMS oraz MMS

Możemy też przesyłać krótkie filmiki

Poza tym, telefony wyposażone są w aparaty fotograficzne (nierzadko o doskonałej rozdzielczości, dorównującej nowoczesnym aparatom) oraz kamerę

Posiadają też funkcję radia, dyktafonu oraz odtwarzacza utworów w formacie mp3

W pamięci telefonu przechowywać możemy szereg różnych plików, w tym obrazy, utwory muzyczne, filmy, dźwięki oraz pliki PDF

Telefon Wiele osób traktuje dzisiaj jako odtwarzacz MP3, słucha piosnek, zapisanych w jego pamięci lub ściąganych z sieci.

obecnie Telefon służy nam (poza podstawowa funkcja) przede wszystkim właśnie do korzystania z internetu, gdzie możemy Zarowno poszukiwać potrzebnych informacji, jak również rozmawiać ze znajomymi, np

za pośrednictwem popularnych komunikatorów internetowych – Boten

W sieci przeglądamy także portale społecznościowe, zawieramy nowe znajomości, korzystamy w procesie dokonywania płatności w sklepach itd.

Internet: sieć o globalnym zasięgu

Prawdziwym hitem wśród nowoczesnych technologii jest właśnie międzynarodowa sieć internet, pozwalająca na zmniejszanie granic oraz dostęp do edukacji i rozrywki dla szerokiego grona odbiorców

Internet to praktycznie niewyczerpalne źródło informacji, znajduje się tam wiele stron typowo informacyjnych, na których nowiny umieszczane są zaledwie w kilka chwil

To z internetu dowiadujemy you najnowszych wiadomości z różnych dziedzin, czytamy o osobach publicznych, czy gwiazdach

Internet ist nur Medium społecznościowym, pomaga nam w zawieraniu znajomości oraz podtrzymywaniu istniejących już kontaktów

Jest to możliwe dzięki szeregowi portali społecznościowych, randkowych, czatów oraz dzięki komunikatorom internetowym.

Internet umożliwia też wszechstronną rozrywkę, dzięki mnogości Gier online oraz Gier do pobrania na swój dysk

Umożliwia słuchanie muzyki, oglądanie filmików oraz filmów pełnometrażowych

Poza funkcja rozrywkową, sprzyja także edukacji i to praktycznie od najmłodszych lat

Uczeń czy student może w sieci szukać także informacji ale i korzystać z ciekawych kursów oraz warsztatów online

Dziś bez problemu możemy także studiować online, co daje możliwość podnoszenia kwalifikacji wielu osobom, w tym niepełnosprawnym czy matkom, opiekującym się dzieckiem w domu

Internet pomaga nam też w pracy, zarówno w jej znalezieniu, jak i wykonywaniu obowiązków

Dzięki wielu stronom możemy łatwiej i szybciej znaleźć interesująca nas pracę, a nawet… wykonywać ją w domu, zdalnie

To doskonała opcja dla wielu zawodów, w tym informatyków, copywriterów, specjalistów od Advertising (głównie internetowej) ale i także in np

księgowych.

Never zapominajmy także o nieocenionej roli sieci w reklamie

Pozwala nam bowiem na niedrogie i skuteczne promowanie Siebie i swojego biznesu

Obecnie już prawie każda, nawet niewielka firma posiada w internicie swoją stronę firmową oraz profil na portalu Facebook

na Möglichkeit Szybkie dotarcie tun jak największej ilości klientów lub też bardziej sprecyzowanego Grona odbiorców.

Takie Zakupy Są Bardzo Wygodne, Pozwalają Nam Na Zaoszczędzenie Czasu Ale I Nierzadko pieniędzy: Sklepy Internetowe Nie Muszą Płacić Za Wynajem Pomieszczeń, ein Opłacanie Domeny zu często Niższe Koszty , Dzięki Czemu Mogą Zaproponovać Swoim Odbiorcom Niższe Ceny

Co można kupić w internecie? Praktycznie wszystko: odzież, obuwie, książki, zabawki, kosmetyki, a nawet leki czy artykuły spożywcze

Można tam zakupić także produkty używane, np

na szeregu stron z ogłoszeniami

Bez trudu zakupimy w sieci używany samochód, wynajmiemy mieszkanie, kupimy dom czy działkę.

Nowoczesna bankowość

Popularna jest dziś także nowoczesna bankowość, która znacznie rozwinęła się dzięki internetowi oraz dostępowi do mobilnych urządzeń

Dzisiaj każdy bank posiada swoją stronę internetową, gdzie udostępnia klientom swoją offer oraz nowoczesną platformę mobilną, która z kolei daje dostęp do i konta osobistego i szeregu innych produktów

Dzięki temu możemy szybko i sprawnie wykonywać przelewy, zakładać lokaty, korzystać z kredytów i pożyczek.

Ekrany dotykowe: telefon, pralka czy mikrofalówka?

Zdobyczą nowoczesnych technologies są dzisiaj również ekrany dotykowe, które pojawiają you never tylko w telefonach komórkowych ale i w szeregu innych urządzeń, w tym w sprzęcie RTV oraz AGD

Coraz chętnie wybieramy nowoczesne urządzenia z ekranami dotykowymi, które ułatwiają korzystanie z nich oraz pozwalają na zastosowanie w urządzeniach większej ilości nowoczesnych funkcji

Telefon komórkowy z ekranem dotykowym jest czymś normalnym, a tego typu ekrany pojawiają się także w pralkach, mikrofalówkach, zmywarkach

Tego typu ekrany spotkać możemy także w komputerach pokładowych w najnowszych modelach samochodów różnych marek.

Roboty i robotyka

Do nowoczesnych technologii zaliczyć możemy również rozwój robotyki, czyli działu automatyki, który zajmuje się konstruowaniem oraz sterowaniem robotami

Są to urządzenia mechaniczne, które wykonują określone zadania

Robot może być sterowany przez człowieka, przez inną maszynę lub program komputerowy

Roboty znajdują bardzo szerokie zastosowanie

Stosuje się je między innymi w przemyśle, np

motoryzacji przy produkcji samochodów; w medycynie, np

do przeprowadzania badań kardiologiznych czy onkologicznych; w rolnictwie, np

maszyny do udoju mleka ale i w życiu codziennym, czego przykładem mogą być nowoczesne odkurzacze, które sprzątają za ludzi, itd.

Jak nowoczesne technology wpływają na nasze życie?

Czy nowoczesne technology wpływają na nasze życie? Oczywiście i to practycznie cały czas

Mają wpływ na nasz styl życia, pracę oraz oczywiście relacje z innymi ludźmi

Nie da się ukryć, że ułatwiają nasze życie, czynią je wygodniejszym, bezpieczniejszym, łatwiejszym

Nowoczesne technology, w tym internet wyraźnie rzutują na nasz wizerunek w oczach innych oraz samoocenę

Wiele osób, głównie tych nieśmiałych, chętnie buduje swój wizerunek online

Jeśli zawieranie znajomości w tradycyjny sposób jest dla nich stresujące, wybierają drogę wirtualną, gdzie mogą wykreować swój wizerunek według własnych upodobań

Korzystanie z szeregu urządzeń z jednej strony oddaje nam czas, np

zmywarka pozwala nam na zyskanie wolnego czasu, który możemy poświecić na inne aktywności ale… nierzadko zastępujemy je właśnie z wykorzystaniem nowoczesnych technologii, np

grając na komputerze

Powstaje swojego rodzaju błędne koło, które sami napędzamy.

Nowoczesne technologie w założeniu są i mają być dobre, mają nam pomagać, wspierać nas i ułatwiać nam życie

Korzystajmy z nich mądrze ale nie zapominajmy o sobie i innych ludziach

Są bowiem dobra, których never zastąpi żadna technologia

Zdrowie, rodzina, miłość, wzajemne zaufanie: nawet dziś, w dobie nowatorskich technologies, tabletów i smartfonów warto wyznawać tradycyjne wartości, które są zawsze aktualne.

Nowoczesność, postęp technologiczny i emocje Update

Video unten ansehen

Weitere hilfreiche Informationen im Thema anzeigen postęp technologiczny wady i zalety

postęp technologiczny wady i zalety Einige Bilder im Thema

 New Nowoczesność, postęp technologiczny i emocje
Nowoczesność, postęp technologiczny i emocje Update New

Barbara Misiewicz-Jagielak: Dla pacjentów najważniejsze … Aktualisiert

18/02/2022 · Mogą być za to np. trochę unowocześnione, bo po 20 latach od wprowadzenia leku na rynek nastąpił spory postęp technologiczny. Produkujemy te leki na nowocześniejszych liniach …

+ mehr hier sehen

Bezwarunkowy Dochód Podstawowy | Czy jest to rozwiązanie problemów współczesnego świata? Update

Video ansehen

Neue Informationen zum Thema postęp technologiczny wady i zalety

postęp technologiczny wady i zalety Einige Bilder im Thema

 New Bezwarunkowy Dochód Podstawowy | Czy jest to rozwiązanie problemów współczesnego świata?
Bezwarunkowy Dochód Podstawowy | Czy jest to rozwiązanie problemów współczesnego świata? Update New

O tym się mówi, czyli plotki i ploteczki z ostatniego … Neueste

30/01/2022 · Najlepsze testy obiektywów, testy aparatów cyfrowych i testy lornetek w sieci! Jeśli szukasz kompetentnych informacji z tematyki foto-optycznej to trafiłeś we właściwe miejsce. Czeka tu na Ciebie ogromna ilość profesjonalnych i obiektywnych testów sprzętu optycznego, obszerne i ciekawe artykuły, nowości z branży, bogaty w zawartość merytoryczną i ilustrowany …

+ Details hier sehen

Czy kariera programisty jest dla każdego? New Update

Video ansehen

Weitere hilfreiche Informationen im Thema anzeigen postęp technologiczny wady i zalety

postęp technologiczny wady i zalety Einige Bilder im Thema

 New Czy kariera programisty jest dla każdego?
Czy kariera programisty jest dla każdego? Update

Okręt podwodny – Wikipedia, wolna encyklopedia New Update

Okręt podwodny – wojskowa jednostka pływająca, okręt konstrukcyjnie przystosowany do prowadzenia działań i operacji zarówno na powierzchni, jak i pod wodą; współcześnie jedna z głównych klas okrętów. Okręty podwodne zdolne są do samodzielnego zanurzenia i wynurzenia oraz kontrolowanego pływania pod wodą, a także do prowadzenia w tym środowisku walki oraz …

+ hier mehr lesen

Read more

Okręt podwodny Środowisko podwodne, nawodne Napęd elektryczny, spalinowy, jądrowy Uzbrojenie torpedy, pociski manewrujące

miny, pociski balistyczne Główne cechy kadłub w pełni zanurzalny, możliwość kontrolowanego zanurzania, wynurzania oraz pływania podwodnego, skrytość działania i autonomiczność Historia Epoche XVIII – XXI wiek Geneza 1776 rok

Okręt podwodny – wojskowa jednostka pływająca, okręt konstrukcyjnie przystosowany do prowadzenia działań i operacji zarówno na powierzchni, jak i pod wodą; współcześnie jedna z głównych klas okrętów

Okręty podwodne zdolne są tun samodzielnego zanurzenia i wynurzenia oraz kontrolowanego pływania pod wodą, ein także tun prowadzenia w tym środowisku walki oraz innych działań operacyjnych.

Okręty podwodne poruszają się na powierzchni dzięki wykorzystaniu zasad rządzących pływalnością

Zanurzają się i utrzymują głębokość zanurzenia przez kontrolowane osiągnięcie pływalności ujemnej, a następnie zerowej; wynurzają z kolei za pomocą sterów głębokości, a w fazie końcowej wynurzania – przez spowodowanie pływalności dodatniej

Napęd jednostek tej klasy zapewniany Scherz najczęściej przez silnik Diesla (na powierzchni) i Silniki elektryczne (w zanurzeniu) które za pośrednictwem przekładni i WAŁU napędowego powodują obrót śruby Okrętowej.

intensywny rozwój tej klasy okrętów zapoczątkowano w drugiej połowie XIX wieku; za prekursora budowy nowoczesnych okrętów podwodnych umownie uznaje się Amerykanina Johna Hollanda, który jako pierwszy skonstruował okręt podwodny z napędem silnikowym zarówno w położeniu nawodnym, jak i podwodnym

Pierwsze jednostki podwodne powstały bez wsparcia rządów państw – były dziełem prywatnych wynalazców-entuzjastów, zafascynowanych możliwością pływania i walki pod wodą

Wkrótce jednak władze zaczęły doceniać i potencjał bojowy i w krajach takich, jak Stany Zjednoczone czy Imperium Rosyjskie, zaczęto je przyjmować do uzbrojenia flot wojennych

Po raz pierwszy okręty podwodne odegrały znaczącą rolę w trakcie I wojny światowej, w której brały udział w składzie flot wszystkich najważniejszych uczestników

Dotychczasowe apogeum I wojennego wykorzystania nastąpiło w trakcie II wojny światowej, kiedy szybko stały się jedną z najważniejszych klas okrętów w wojnie morskiej na wszystkich głównych teatrach działań

Doświadczenia Wojenne i Zimna wojna zintensyfikowały powojenny rozwój techniczny okrętów podwodnych, co przyniosło rozwój Technologiczny w postaci wprowadzenia NAPEDU jądrowego, ein także nasilenie prac nad możliwością użycia NAPEDU niejądrowego, który umożliwiałby pływanie podwodne o dużym stopniu uniezależnienia od dostępu tun powietrza atmosferycznego

Rozwój technologiczny w tej dziedzinie okrętownictwa doprowadził do zmiany dotychczasowych paradygmatów zwalczania okrętów podwodnych (ZOP), zgodnie z którymi zanurzone jednostki podwodne uznawano za stosunkowo łatwo wykrywalne podzy technik

Jak dowiódł brytyjsko-argentyński Konflikt falklandzki, ein także szereg postzimnowojennych ćwiczeń SIL ZOP, współczesne okręty podwodne są w praktyce niewykrywalne pod wodą przy użyciu współczesnych metod technicznych, natomiast siła ognia oraz wielorakość zastosowań czynią z Nicht jeder z najpotężniejszych oręży współczesnego pola walki.

Okrety podwodne fundamentalnie różnią się od jednostek nawodnych

To uwagi na fact, że działają w środowisku podwodnym, w przeciwieństwie do jednostek nawodnych i samolotów najlepiej sprawdzają się w izolacji

Wymagają też unikalnej kombinacji uzbrojenia i sensorów oraz tactyki opartej na niewykrywalności i zaskoczeniu

Najlepiej sprawdzają się w nagłym ataku torpedowym lub rakietowym, wojnie na wyniszczenie i jako platformy ataku na ląd pojedynczą salwą

Najmniej natomiast sprawdzają się w operacjach wymagających długotrwałej ekspozycji i twardej obrony

Ze Strategicznego punktu widzenia, okręty podwodne łamią klasyczną zasadę wynikającą z doktryny Mahana, nakazującą dla pokonania przeciwnika w wojnie zniszczyć trzon jego floty

Zamiast tego, pozwalają na ominięcie klasycznej bitwy z flotą przeciwnika i pokonanie go przez różne formy bezpośredniego ataku na państwo.

Rozwój i działania okrętów podwodnych [ edytuj | edytuj kod ]

Osobny artykuł: Historia okrętów podwodnych.

Najwcześniejsze konstrukcje [ edytuj | edytuj kod ]

Ludzkość co najmniej od czasów Aleksandra Macedońskiego zafascynowana była możliwością pływania podwodnego[1][2]

Szybko też pojawiły you propozycje wykorzystania jednostek zdolnych do zanurzenia do ataku na wrogie okręty badź porty

Wczesne konstruccje tego rodzaju były every efektem talentu poszczególnych entuzjastów, never zaś przemyślanego zapotrzebowania władców i państw

Prawdopodobnie pierwszym człowiekiem, którego constructcja udanie przepłynęła pod wodą, był Korneliusz Drebbel

W 1623 roku jego napędzana przez 12 wioślarzy jednostka odbyła podwodną podróż wzdłuż Tamizy w Londynie[1] zanurzając się na głębokość 15 stóp

Jakkolwiek świadkowie opisali wydarzenie, never zachowały się żadne opisy konstrukcji ani ilustracje

W 1634 roku francuski duchowny, ojciec Marina Mersenne, jako pierwszy uznał, ZE łódź podwodna powinna mieć Okrągły Przekrój oraz symetryczny kształt wrzecionowaty ein najlepszym możliwym materiałem użytym tun budowy konstrukcji będzie Metall (proponował miedź) zamiast drewna

Uważał, że taka konstrukcja najlepiej wytrzyma ciśnienie oraz zachowa zdolność manewrową

Mersenne znacznie wyprzedzał prace nad rozwojem konstruccji łodzi podwodnych, bowiem practyczne zastosowanie jego zaleceń nastąpiło dopiero w połowie XIX wieku[3].

Obraz z XVII wieku przedstawiający łódź podwodną Drebbela

W osiemnastym i dziewiętnastym stuleciu najbardziej płodni w zakresie pojazdów podwodnych byli wynalazcy z Rosji, jednakże niewiele z i konstruccji przeszło z etapu koncepcyjnego do realizacji

Auto Piotr I Wielki wsparł propozycję Jefima Nikonowa, który zaoferował budowę “łodzi podwodnej” uzbrojonej w “ogniste rury”, stanowiące wczesną europejską formę pocisków rakietowych

Prototyp ukończono w 1720 roku, jednak mimo sukcesu podczas demonstracji, nie wszedł do produkcji, przede wszystkim z powodu problemów ze szczelnością i śmierci władcy w 1725 roku[1]

Prawdopodobnie pierwszym człowiekiem, który rzeczywiście użył jednostki podwodnej w walce, był Amerykanin David Bushnell[2]

Dowiódł on możliwości podwodnej eksplozji prochu i skonstruował bombę zegarową

Zamierzając zastosować oba wynalazki przeciw brytyjskim okrętom utrzymującym blokadę morską portu Nowy Jork w trakcie amerykańskiej wojny o niepodległość, w 1776 roku zbudował swój pierwszy okręłenny [poddlenny] wie poddlenny “Turtlenny”

Drewniany POJAZD umożliwiał zmieszczenie jednoosobowej załogi oraz przekładni umożliwiającej poruszanie za pomocą Siły mięśni, osiągał auf prędkość około 3 węzłów i magazynował zapas powietrza wystarczający na około trzydziestominutowy rejs podwodny

Odczepiany ładunek wybuchowy skonstruowano w taki sposób, abyło możliwe przyśrubowanie go do kadłuba wrogiego okrętu, a eksplozja nastąpiła po oddaleniu się “Turtle’a” na bezpieczną odległość..16 16 zoku ilust

W celu obsługi swojego okrętu i wykonania ataku, Bushnell wyszkolił ochotnika nazwiskiem Ezra Lee, który zaatakował flagowy okręt admirała Richarda Howe’a HMS “Eagle”

Atak “Turtle’a” na “Eagle’a” nie był jednak udany[2].

Następne próby skonstruowania sprawnego okrętu podwodnego związane były z osobą Roberta Fultona

Choć prezentacja modelu konstrukcji dla francuskiego ministerstwa marynarki była udana, never zdecydowano się zamówić okrętów tej klasy

Przez nastepne trzy lata Fulton podróżował po Europie, oferując okręty podwodne wielu rządom

W roku 1800 powrócił do Francji, gdzie nowy Pierwszy Konsul Napoleon Bonaparte udzielił mu grantu na budowę okrętu

Nowy okręt podwodny Fultona, “Nautilusa”, ukonczono w maju 1801 roku

Atakować miał w podobny sposób jak „Schildkröte“ – przez przyłączenie ładunku wybuchowego do kadłuba wrogiego okrętu

Przeprowadzony opodal Brestu test na starym szkunerze uwieńczony został sukcesem – cel wysadzono w powietrze

Mimo sukcesu Napoleon oświadczył, że “Nautilus” jest niehonorowy, w związku z czym nie zostanie kupiony

Jego prawdziwym celem jednakże było skopiowanie okrętu bez płacenia za to[4].

Rycina przedstawiająca „Hunleya“ Charlestonie 6 grudnia 1863 roku

W trakcie wojny brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku, twórca “Turtle’a”, David Bushnell, zbudował kolejną “łódź podwodną”, która na kotwicowisku New London w stanie Connecticut bez powodzenia zaatakowała HMS “Ramillies”[2]

Jednym z najbardziej znaczących konstruktorów okrętów podwodnych drugiej połowy dziewiętnastego wieku był Niemiec Wilhelm Bauer

Między rokiem 1850 a 1875 zaprojektował kilka jednostek podwodnych, których projekty usiłował sprzedać rządom Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii, Rosji, Austrii oraz Stanów Zjednoczonych

Prototyp okrętu “Brandaucher” Bauer zbudował w 1850 roku w należącej do Augusta Howaldta stoczni w Kilonii

Okręt wziął Udział w I wojnie o Szlezwik, gdzie w znacznym stopniu przyczynił się do odsunięcia od Brzegu duńskiej floty blokującej Kilonię [1].

Pierwszym okrętem podwodnym na świecie, który przeprowadził skuteczną Akcje Bojowa, był konfederacki okręt “Hunley” o napędzie mięśniowym

17 lutego 1864 roku, w trakcie amerykańskiej wojny secesyjnej, zatopił on należący do Unii USS “Housatonic”[2]

Jednostka Konfederacji zdetonowała przy kadłubie “Housatonica” podczepioną na wytyku “torpedę” (jak wówczas nazywano miny), która spowodowała eksplozję magazynu amunicji okrętu Unii, lecz “Hunley” zatonął po akcji

Śmierć poniosło 5 członków załogi “Houstonica”[2]

Jakkolwiek “Hunley” zatopił nieprzyjacielski okręt, więcej marynarzy – 21, zginęło na nim podczas wypadków i akcji bojowej, niż na pokładzie zatopionego okrętu[5]

Również stany Północne zainteresowane były budowa okrętów tej klasy.

wybuch wojny rosyjsko-tureckiej w 1877 roku przekonał Wielkiego księcia Konstantego tun wsparcia polskiego inżyniera Stefana Drzewieckiego, który wybudował i przetestował dwie Udane konstrukcje malých Łodzi podwodnych napędzanych Sila mięśni ludzkich, co doprowadziło tun budowy w Sankt Petersburgu serii 50 jednostek dla rosyjskiego ministerstva wojny[1]

Armia rosyjska skierowała je do obrony Kronsztadu i Sevastopola, a w roku 1885 przejęła je marynarka wojenna Rosji

Ta jednak wkrótce uznała je za nieefektywne, sam Drzewiecki zaś w 1887 roku wyemigrował do Francji, gdzie stworzył kilka projektów okrętów półzanurzalnych.

Wczesne jednostki z napędem silnikowym [ edytuj | edytuj kod ]

W drugiej połowie XIX wieku prace nad konstrukcjami okrętów podwodnych prowadziło wielu innowatorów, zwłaszcza Thorsten Nordenfelt w Szwecji, Wilhelm Bauer w Niemczech, Maxime Laubeuf we Francji oraz John Holland i Simon Lake w Stanach Zjednoczonych[6]

Pioniere beim Bau von nowoczesnych okrętów podwodnych z napędem silnikowym byli jednakże Amerykanie

W pierwszej kolejności należy zaliczyć nicht Johna Hollanda – Konstruktor in wynalazcę, który w 1878 roku zwodował swój pierwszy okręt podwodny o długości 14 STOPP (4,26 m), korzystając ze wsparcia Bractyyjego anegotyskiwa Finansowego ński Jego drugi okręt “Finian Ram” o długości 31 Haltestelle (9,44 m), miał już być okrętem bojowym

Wyposażony był w benzynowy silnik o mocy 15 KM, zanurzał się zaś, utrzymywał głębokość i wynurzał nie dzięki balastowi, ale sterom głębokości, z zachowaniem niewielkiej rezerwy wyporu hydrostatycznego

Uzbrojony był w pneumatyczną armatę, która mogła wystrzelić podwodną torpedę o długości 6 stóp (1,8 m)[6]

Jeszcze w trakcie testów “Finian Rama”, Holland wraz Edmundem Zalinskim – wynalazcą pochodzącym z terenów Polski – utworzył przedsiębiorstwo Nautilus Submarine Boat Company, które rozpoczęło budowę jednostki “Holland III”, a następnie “Holland IV”

W wyniku nieudanego wodowania 4 września 1885 roku okręt zatonął

Został wydobyty, naprawiony i przetestowany, jednak wspólnikom nie udało się znaleźć nabywcy dla jednostki i przedsiębiorstwo przestało istnieć jesienią 1886 roku[1].

“Holland VI” w suchym doku

17 maya 1897 roku John Holland zwodował pojazd podwodny napędzany silnikiem benzynowym na powierzchni i czerpaną z akumulatorów energią elektryczną w zanurzeniu

Okręt, oznaczany pierwotnie jako “Holland VI”, był pierwszym na świecie okrętem podwodnym o “klasycznym” napędzie, opartym na wykorzystaniu silnika spalinowego na powierzchni i elektrycznego w głębinie[7]

Jednostka o wyporności 64 ton na powierzchni i 76 ton pod wodą uzbrojona była w wyrzutnię torpedową Kaliber 457 mm[7] na dziobie okrętu i trzy torpedy, a także dwa działa dynamitowe – jedno zwrócone do prtyzoducone do prtyzodudrug

“Holland VI” został zakupiony przez United States Navy 11 kwietnia 1900 roku, a 12 października 1900 roku, oficjalnie wszedł do służby w US Navy jako USS “Holland”

Następny projekt, “Holland VII”, odniósł spektakularny sukces – w liczbie 24 egzemplarzy służył we flotach Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Rosji, Japonii oraz Holandii, stając się punktem wyjścia do dalszego rozwołjów podolchwodny [Holland.m.m

podchwodny]

jednak poważnego rywala w walce o względy amerykańskiej marynarki wojennej – Simona Lake’a, zwanego dzisiaj „ojcem nowoczesnych okrętów podwodnych“[6]

Lake założył przedsiębiorstwo Lake Submarine Company, które zbudowało okręty „Argonaut Junior“ und „Argonaut“; drugi z nich jako pierwszy na świecie z sukcesem operował na otwartym morzu[8]

Największym wkładem Lake’a było opracowanie działających sterów głębokości, które zostały wprzęgnięte w verarbeitet zanurzania okrętu, utrzymywania głębokości i wynurzania

Pierwsze Okręty Lake’a Never Zyskały Uznania W oczach US Navy, I Plany Zostały Jednak Sprzedane do Rosji I Austro-Węgier (Typ U-1), Z Racji Zaś Słabej Ochrony Patentowej, Zostosowane W Not Rozwiązania Zostały W Całości Przejzęte Przez największą i największą nie niemiecką stocznię okrętową, Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii i jej głównego konstructora okrętów podwodnych, Raimonda Lorenza D’Equevilley-Montjustina, do produkcji jej pierwszych jednostek podwodnych, sprzedawanych Rosji, Austro-Węgrom1 Norwegjen wojne wojne].

Niezwykle istotne dla rozwoju okrętów podwodnych były pracce konstrukcyjne francuskiego inżyniera Maxime’a Laubeufa

W 1898 roku francuska marine national ogłosiła międzynarodowy Bankrott des Projekts okrętu podwodnego, którego zwycięzcą została constructcja Laubeufa o nazwie „Narval“

Mimo że Wiele aspektów konstrukcyjnych Tego okrętu nie przeżyło samej jednostki Laubeuf po raz pierwszy zastosował w nim fundamentalne dla tej rozwoju klasy rozwiązanie – podwójny Kadłub, złożony für wewnętrznego kadłuba sztywnego (ciśnieniowego) i zewnętrznego kadłuba lekkiego

Zadaniem pierwszego było wytrzymanie ciśnienia wody, podczas gdy zewnętrzny kadłub lekki miał polepszać możliwości w zakresie pływania na powierzchni[1]

Pomiędzy kadłubami znajdowały sie zbiorniki balastowe i trymujące

Taka konfiguracja kadłuba dominowała w budownictwie okrętów podwodnych aż do zakończenia II wojny światowej

Jak wiele francuskich okrętów w ciągu następnych 25 lat, „Narval“ był wyposażony w silnik parowy – marynarka francuska niechętnie bowiem podchodziła do wykorzystania silników spalinowych zu uwagi na ryzyko eksplozji paliwa

Francja najszybciej jednak dostrzegła możliwości stwarzane przez okręty podwodne

Nie będąc w stanie rozbudować floty nawodnej do stanu, w którym mogłaby się w równać stosunku 1 do 1 z okrętami nawodnymi Royal Navy blokującymi francuskie wybrzeże, francuska Marynarka postanowiła przygotować się do przełamania potencjalnej brytyjskiej blokady przy pomocy przybrzeżnych okrętów podwodnych

See also  Top cmd warten Update

na W th sposób Francja Stálá się pierwszym Krajem świecie, który przeznaczył swoje zasoby na systematyczny rozwój floty podwodnej w celu celu osiągnięcia konkretnego strategicznego [4].

Wprowadzenie tun użytku w 1908 roku brytyjskich jednostek typu D stanowiło jednak decydujące zerwanie für koncepcjami Hollanda

W okrętach tych po raz pierwszy wprowadzono do użytku zewnętrzne siodłowe zbiorniki balastowe (and

Satteltanks), znajdujące się na zewnątrz kadłuba, przypominające rozwieszone po bokach konia sakwy

Zbiorniki ballastowe tego rodzaju stanowiły od tej pory standard w konstrukcjach okrętów podwodnych aż do zakończenia II wojny światowej

Jednostki typu D stanowiły jednocześnie cezurę wyznaczającą przejście Wielkiej Brytanii tun budowy oceanicznych okrętów podwodnych zdolnych żeglugi do na dystansach [1].

Mimo prac Willhelma Bauera, aż tun późnych lat XIX Stulecia Niemcy nie przejawiały większego zainteresowania okrętami tej klasy [1] dalekich

Pierwszym bardziej rozwiniętym projektem Byla konstrukcja pracującego dla zakładów Kruppa hiszpańskiego inżyniera Raimonda Lorenza D’Equevilley-Montjustina, który opracowal jednostkę o nazwie “Forelle” która okazała się z umiarkowanym sukcesem Technicznego punktu widzenia i nie spotkała się z większym zainteresowaniem rządu Niemiec [1]

Krupp bez zgody Lake’a wykorzystał uzyskane od niego informacje do opracowania przez siebie udanych konstrukcji własnych okrętów, z zamiarem ich sprzedaży Rosji, Norwegii, Austro-Węgrom, a ostatecznie także cesarskiej flocie niemieckiej[1].

Zerwanie przez Kruppa współpracy z obcokrajowcem D’Equevilleyem otworzyło Friedrichowi Kruppowi drogę do współpracy z marynarką wojenną Niemiec i szybki rozwój technologiczny poprzedzający wybuch I wojny światowej[1]

Rezultatem był rozwój techniczny oraz wzrost w zakresie wielkości i zdolności bojowych nowych konstrukcji, choć zaznaczyć należy bardzo powolne przekonywanie się decydentów niemieckiej marynarki do zastąpienia silników benzynowmiych1[ch dielowskidamiych dieslowskidamiych1]

Pierwszy niemiecki U-Boot otrzymał oznaczenie U-1, a wybudowany został w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft

Okręt ten wyposażony był w dwa silniki dwusuwowe o łącznej mocy 400 KM oraz dwa silniki elektryczne o identycznej mocy, które pełniły zarazem rolę prądnic ładujących akumulatory

Na powierzchni U-1 dysponował zasięgiem ok

1500 mil morskich przy prędkości 10 węzłów, w zanurzeniu natomiast zasięg wynosił około 50 mil morskich przy prędkości 5 węzłów[7]

Miał możliwość pływania w zanurzeniu około 10 godzin

Uzbrojenie jednostki stanowiła pojedyncza wyrzutnia torpedowa Kaliber 450 mm

Załogę okrętu miało pierwotnie stanowić dwóch oficerów i 10 marynarzy, w czasie pierwszej wojny światowej liczebność załogi zwiększono jednak do 3 oficerów i aż 19 marynarzy[7]

Dalszy rozwój techniczny konstrukcji okrętów podwodnych spowodował, że w przededniu wybuchu I wojny światowej liczące się floty dysponowały Bronia, która w sprzyjających warunkach mogłaby pokusić się o doprowadzenie przeciwnika, jeśli nie przegrania wojny tun, zu co najmniej zu tun załamania gospodarczego

Z Jednostek Powstałych Bezpepośrednio Przed Wybuchem Pierwszej Wojny Światowej, Nawagę Zasługuje Także Zworwagany W 1912 Roku Rosyjski “Krab” – Pierwsza Jednostka Podwodna Konstrukcyjnie Przeznaczona do Stawiania Zagród Minowych [9].

I Wojna Świtowan Światowej edytuj kod ]

W momencie wybuchu I wojny światowej brytyjska Royal Navy i francuska Marine national były największymi na świecie użytkownikami okrętów podwodnych; każda z tych flot miala i dwukrotnie więcej niż flota cesarskich Niemiec[10]

Ówczesna flota rosyjska miała stosunkowo długą tradycję operacji podwodnych, jej siły były jednak podzielone między Morza Bałtyckie i Czarne

Podobnie jak wszystkie Marynarki świata nie floty te Miały klarownej doktryny użycia SIL podwodnych ani świadomości, w Jakim kierunku Moga się rozwinąć przyszłe operacje podwodne.

Podstawowym zadaniem głównych brytyjskich SIL podwodnych były ofensywne patrole u wybrzeży Niemiec, starszych okrętów Zas – patrole o charakterze defensywnym Wort wzdłuż wschodniego i południowego wybrzeża

Francuskie okręty podwodne działały początkowo w kanale La Manche, tworząc barierę ochraniającą transporty wojsk z Afryki Północnej do metropolii francuskiej[10]

Flota brytyjska podjęła kilka prób współdziałania okrętów podwodnych z jednostkami nawodnymi w celu zastawienia pułapki i zniszczenia niemieckiej Hochseeflotte

Co prawda operacje te nie były zbyt udane, jednak Morze Północne z niemieckimi liniami transportowymi stało się w trakcie wojny regularnym miejscem patroli brytyjskich okrętów podwodnych

Jednostki te odniosły pewne sukcesy, zmuszając Niemców do ostrożności, jednakże ogólnie nie były zbyt efektywne

Rosja Miala na Bałtyku osiem jednostek, z których tylko jedna zdolna Byla tun działań o większym zasięgu, stad TEZ Royaume-Uni wysłała na Bałtyk swoje okręty E1 i E9 CELEM atakowania LINAZ mięmikacyjnych mięmikacyjnych mięmikacyjnych Operacje te zmusiły Zarowno Szwedzka marynarkę Wojenna, jak i marynarkę Niemiec tun konwojowania statków, co spowodowało radykalne zmniejszenie strat[10].

Brytyjsko-francuski atak na Dardanele w kwietniu 1915 roku skłonił obie floty do wysłania okrętów na Morze Marmara, by tam nękać turecki transport morski i okręty wspierające obronców

AZ tun wybuchu Rewolucji w Rosji działania przeciw flocie tureckiej prowadziła także rosyjska Marynarka Wojenna, ktorej działalność na morzu Czarnym poważnie zakłóciła dostawy Węgla dla floty w Stambule, znacznie obniżając jej sprawność Bojowa [10].

W ostatnich dwóch latach wojny walka przeciwpodwodna Stálá się podstawowym zadaniem brytyjskich okrętów podwodnych, w marcu 1918 roku wzmocnionych przez jednostki US Navy

Wspólna Kampania wokół Wysp Brytyjskich przyniosła efekt w postaci trzynastu zatopionych U-Bootów – auf 390 prób ataku

Niska skuteczność była w pierwszym rzędzie konsekwencją niewielkiej prędkości podwodnej

Doprowadziło to do rozwoju jednostek typu R, których prędkość podwodna niemal dwukrotnie przekraczała prędkość na powierzchni[10]

Okręty te weszły jednak do SLUŽBY Zbyt późno durch wywrzeć wpływ na przebieg wojny.

W momencie wybuchu wojny w 1914 roku Zarowno Niemcy, Jak i Österreich-Węgry Miały małe, ale względnie Nowoczesne floty podwodne (31 operacyjnie czynnych U-Bootów wir flocie niemieckiej i 5 jednostek Austro-Węgier)[11]

Niemcy przyjęły jednak strategię Kleinkriegu, starając się postawić jednostki Grand Fleet w niekorzystnej sytuacji, zarówno geograficznie, jak i liczebnie, i uszczuplić brytyjską flotę za pomocą min i okrętów podwodnych

W 1914 roku U-Booty zademonstrowały większą zdolność bojową, niż wskazywały na to przedwojenne ćwiczenia, odnosząc znaczące sukcesy

5 września 1914 roku niemiecki U-21 zatopił należący do Royal Navy lekki krążownik HMS “Pathfinder”, co stanowiło pierwsze w historii zatopienie wrogiego okrętu za pomocą torpedy wystrzelonej z okrętu podwodnego[11][12]

Najbardziej spektakularnym sukcesem tego okresu było zatopienie brytyjskich krążowników tankernych HMS „Aboukir“, „Hogue“ und „Cressy“ 22 września 1914 roku

Dowodzony przez Ottona Weddigena U-9 zatopił trzy brytyjskie okręty w ciągu niespełna godziny

Royal Navy szybko doszła wobec tego do przekonania, że ​​​​niemieckie okręty podwodne są największym zagrożeniem dla jej prymatu[11]

Niezależnie od tego sukcesu, już w początkach 1915 roku stało się jasne, że small war never jest skuteczny

Przyjęta przez Royal Navy strategia dalekiej blokady efektywnie zamykała Niemcom dostęp do większości zagranicznych linii komunikacyjnych, podczas gdy Grand Fleet – trzymając się daleko od pułapek zastawianych przez niemieckie okręniety od high-fleetski od high-fleetskiod].

Niemieckie okręty podwodne nie przeprowadziły skoordynowanej campanii przeciw statkom aliantów: transport do Francji Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego, a następnie zaopatrzenia dla niego, przeprowadzono właściwie bez przeszkód ze strony niemieckiej

Niemi okręty podwodne zademonstrowały jednak, ZE MOGA być efektywne, nawet uwzględniając ograniczenia wynikające z Deklaracji Londyńskiej z 1909 roku, która nakładała na na okręty wojenne obowiązek Brania poklad Zalog i pasażerów zatapianych Statków Bądź zapewnienia in bezpieczeństwa w inny sposób [11]

Coraz więcej oficerów niemieckiej marynarki, podobnie jak polityków i biznesmenów, zaczęło postulować “kontrblokadę” Wielkiej Brytanii z użyciem okrętów podwodnych do ataku i zatapiania wszystkich brytyjskich i neutralnych statków pyąnach dowary

Rząd niemiecki zdawał sobie sprawę z reperkusji wiążących się z atakowaniem statków państw neutralnych, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych, uznał jednak w końcu, że sprawa warta jest podjęcia ryzyka[11]

4 lutego 1915 roku wody wokół Wielkiej Brytanii i Irlandii, w tym kanał La Manche i zachodnia część Morza Północnego, ogłoszone zostały “strefa wojny” wewnątrz ktorej zatopiony zostanie każdy statek transportowy, brytyjski bądź neutralny, bez zastosowania środków niezbędnych tun zapewnienia bezpieczeństwa załogom i pasażerom [11]

sposób th W, dysponując bardzo ograniczonymi zasobami, Marynarka niemiecka rozpoczęła swoją pierwsza nieograniczoną wojnę podwodna przeciw żegludze handlowej.

Niemiecka flota dysponowała zasadniczo nie więcej niż 25 zdolnymi zu tun działań bojowych okrętami podwodnymi, az tej liczby jedynie około 1.3 było w czasie każdym na pozycjach bojowych (pozostałe znajdowały się w drodze, w bazie bądź w stoczni)

Kampania rozpoczęła you 28 lutego i niezależnie od malej liczby dostępnych okrętów przebiegała bardzo dobrze

Tylko w marcu Niemcy zatopili 29 statków o łącznym tonażu 89 500 BRT, 33 statki (38 600 BRT) in kwietniu, 53 (126 900 BRT) in maju, 114 (115 291 BRT) in czerwcu, 86 (98 005 BRT) in lipcu , 107 (182 772 BRT) w sierpniu i 58 (136 048 BRT) wir wrześniu[11]

Brytyjska flota zatopiła wprawdzie piętnaście U-Bootów, w tym samym czasie jednak Niemcy wprowadzili do służby 25 nowych okrętów

Niemieckie poczynania wywołały oczywiście ostre reperkusje w stosunkach z państwami neutralnymi, toteż Niemcy zaproponowały krajom neutralnym odszkodowania, a następnie zakazały ataków na i jednostki

Największym jednak ciosem dla niemieckiej nieograniczonej wojny podwodnej było zatopienie bez ostrzeżenia liniowca “Lusitania”

Dowodzony przez Waltera Schwiering Gera U-20 7 maja 1915 roku zatopił pasażerski transatlantyk, w wyniku czego śmierć poniosło 1201 pasażerów i członków załogi, w TYM 128 obywateli amerykańskich, co spowodowało wielki zatarg dyplomatyczny für USA, WZMOCNIONY jeszcze storpedowaniem bez ostrzeżenia amerykańskiego statku „Nebraskan ”

We efekcie kanclerz Bethmann-Hollweg zakazał wszelkich ataków na duże statki pasażerskie bez względu na banderę, pod jaką idą[11]

Kiedy dowódcą niemieckiej marynarki został Henning von Holtzendorff, 18 września 1915 roku zatrzymał on większość operacji U-Bootów przeciw statkom

Ograniczył także wszelkie inne operacje do zasad wynikających z Deklaracji Londyńskiej, przez co factycznie zakończył nieograniczoną wojnę podwodną

Do Września 1915 Roku BrytyJczycy Stracili Statki O Łącznym Tonażu 1 294 000 BRT, Jednak Tonaż Novo Wybudowanych do Tego Czasu Statków Wyniósł 1 233 000 BRT, A Zajęt Statki Nieprzyjacielskie Dodały do ​​​​Tego Bilansu Dodatkowe 60]

Ograniczona Kampania podwodna między październikiem 1915 a lutym 1916 była już znacznie mniej skuteczna[11].

Decyzja o ponownym rozpoczęciu nieograniczonej kampanii zapadła 9 stycznia 1917 roku, po brytyjskiej odmowie zawarcia pokoju w Europie Zachodniej

Tym razem w kampanii wzięło udział około 120 okrętów podwodnych, a straty brytyjskie natychmiast wzrosły dramatycznie, do 564 497 BRT w marcu i 860 334 BRT w kwietniu, przy stracie dziewięciupod niemieckich okrętówykowych okrętówyówyów Wprowadzenie jednak przez Wielką Brytanię systemu konwojów spowodowało znaczny spadek brytyjskich strat, z 696 725 ton w czerwcu do 302 599 BRT w listopadzie 1917 roku[11]

Ponadto rosły niemieckie straty – w 1918 roku, aż do zawieszenia broni 11 listopada, niemieckie okręty zatopiły łącznie 2 753 882 BRT, tracąc 120 jednostek

Sytuacja ta doprowadziła do załamania się niemieckiej kampanii nieograniczonej wojny podwodnej.

Okres międzywojenny [ edytuj | edytuj kod ]

W okresia między pierwszą a drugą wojną światową czołowe marynarki wojenne skupiły się na rozwoju okrętów do wportłniania misji rozpoznawczych, ovensywnych patroli przeciwko okrętom wojennymi cięwodnałami flozespo

Motywacją były tu głównie doświadczenia niemieckiej imperialnej marynarki wojennej – zmuszonej, zwłaszcza w późniejszym okresie I wojny światowej, do działania w warunkach silnej aktywności alianckich sił przeciwpodwodnych

Zasadniczo ówczesne floty zmierzały do ​​​​budowy okrętów szybszych, silniejszych, potężniej uzbrojonych i o dużym zasięgu

Opracowywane w tym czasie okręty wciąż jednak były tylko zanurzalnymi jednostkami nawodnymi, o niewielkich możliwościach podwodnych i konstrukcji zoptymalizowanej do działań na powierzchni[13]

Pod wodą uzależnione były od silników elektrycznych zasilanych energią z akumulatorów, które z kolei musiały być ładowane na powierzchni dzięki pracującym silnikom Diesla

Największy wpływ na rozwój flot podwodnych – z wyjątkiem Wielkiej Brytanii i w pewnym stopniu Związku Radzieckiego – miały konstrukcje niemieckie[13]

Wszystkie zwycięskie w I wojnie światowej mocarstwa – Wielka Brytania, Francja, Włochy, Japan i USA – na mocy zawieszenia broni i traktatu wersalskiego otrzymały po wojnie egzemplarze najnowszych U-Bootów

Okręty te dokładnie przebadano w celu ustalenia możliwości zastosowania i rozwiązań konstrukcyjnych we własnych okrętach[13]

Najbardziej zainspirowani konstrukcjami niemieckimi byli konstruktorzy włoscy i francuscy, którzy studiowali późne jednostki typów Mittel-U i UB III, nim zaczęli opracowywać swoje pierwsze powojenne konstrukcje[13]

Największy wpływ Miały duże “U-krążowniki” – pierwszy francuski Typ oceaniczny Requin czerpał w znaczącym stopniu für niemieckich pierwowzorów.

Także niektóre okręty amerykańskie Wiele zawdzięczają konstrukcjom niemieckim ein Japonia wręcz zatrudniła niemieckich inżynierów tun rozwoju konstrukcji typów Kaidai Junsen i [13]

Niemcy mieli wpływ na zagraniczne constructcje także w bardziej bezpośredni sposób

W lipcu 1922 roku, aby obejść postanowienia traktatu wersalskiego, zabraniającego Niemcom konstrukcji własnych okrętów podwodnych, konsorcjum koncernu Kruppa i stoczni Vulcan utworzyło w Holandii przedsiębiorstwo IvS

Pracując pod kierunkiem czołowych niemieckich konstruktorów, korzystając także ze wsparcia finansowego niemieckiej marynarki wojennej, IvS miało podtrzymać niemiecką zdolność tworzenia okrętów podwodnych[13]

Opracowywało w związku z tym konstrukcje, które budowano dla Turcji, Finlandii, Związku Radzieckiego, Hiszpanii i Szwecji, a także, w tajemnicy, prototypy jednostek przybrzeżnych typu IIA, dalekiego zasięgu typu IAne i oceanicznych].

Konferencja waszyngtońska (12 listopada 1921 – 6 lutego 1922) uchwaliła układ o zasadach użycia okrętów podwodnych i zakazie gazów szkodliwych

Zabraniał on okrętom podwodnym zatapiania statków handlowych bez ostrzeżenia i bez zapewnienia ewakuacji załogi, uznając złamanie zakazów za piractwo[14]

Zasady te powtarzał Traktat londyński (1930) w artykule 22i Protokół londyński z 6 listopada 1936.

Opracowany z udziałem konstruktorów niemieckich na podstawie niemieckich krążowników podwodnych z poprzedniej wojny typ Kaidai ewoluował w Serie 24 okrętów pięciu typów, zbudowanych w latach 1921-1935

Okręty Te Miały Wyporność Od 1390 Do 1635 Tone Standardowych I Dysponovały Zasięgiem OD 10 Do 14 Tysięcy Kilometrów Przy Prędkości 10 Węzłów, Z Możliwością Operovania Podwodnego Przec 36 Godzine Przy Prędkości 2 Węłów [13]

Kraj Wschodzącego Słońca Przy Pomocy Niemieckich Inżynierów Wybudował W Latach 1924-1938 Także Osiem Wielkich Krążowników Podwodnych Typeu Junsen, O Wyporności 1970-2231 Tone I Zasięgu Operacyjnym 24 000 mil Morskich Przy]

W 1939 roku Japonia rozpoczęła standaryzację floty dużych okrętów, rozpoczynając budowę Trzech typów – okrętów dowodzenia z ulepszonymi systemami Komunikacji i dowodzenia, typu myśliwskiego ze wzmocnionym uzbrojeniem torpedowym oraz rozpoznawczego, ktorému dodano Hangars i Katapult dla Małego wodnosamolotu

Ogólnie wyprodukowano 46 tych wielkich okrętów o wyporności około 2100 ton, które ewoluowały w gigantyczne w swoich czasach jednostki typu Sen-toku o wyporności 3530 ts[13]

W przeciwieństwie tun USA, Japonia rozwijała także konstrukcje okrętów średniej wielkości, przeznaczonych operowania tun na wodach przybrzeżnych i obsługiwanych przez Dwuosobowa załogę miniaturowych Łodzi podwodnych, przeznaczonych tun skrytych Atakov w Portach i na redach, gdzie Miały być przetransportowane przez większe jednostki [13].

Niemcy opracowywali swoje konstrukcje potajemnie, omijając postanowienia traktatu wersalskiego, zarówno w IvS, jak iw Blohm und Voss[13]

W pierwszym rzędzie odbywało you to za pomocą kontraktów dla zagranicznych marynarek, które realizowano także w zagranicznych stoczniach pod niemieckim nadzorem

Okręty te służyły jako Prototyps dla Krajowej produkcji, co pozwoliło na ukończenie pierwszego niemieckiego międzywojennego okrętu 29 czerwca 1935 roku – pięć miesięcy po odrzuceniu przez Hitlera Traktatu Większość z 1150 niemieckich jednostek podwodnych wcielonych do SLUŽBY w latach 1935-1945, dwóch Grup należała zu tun: 500 tonowych okrętów typu VII (zB wariantami) i-740 tonowego typu dalekiego zasięgu IX (ukończono budowę niemal 200 okrętów Tego typu w różnych wariantach) [13].

Także rozwój brytyjskich konstrukcji podwodnych w dwudziestoleciu międzywojennym zdominowała koncepcja krążowników podwodnych iz jednostek współpracujących ciężkimi okrętami floty, które ewoluowały konstrukcji zz I czasów wojny światowej

W 1930 roku zapoczątkowano nowe podejście, wraz für początkiem budowy HMS “Schwertfisch” typu S

Byly zu jednostki o wyporności 640 ton przeznaczone tun ofensywnych patroli w niewielkich akwenach (Kanał La Manche), o zasięgu 3800 mil Morskich przy prędkości 9 węzłów solche ośmioma wyrzutniami torpedowymi, Doppeltorpedos und Doppelkaliber 76 mm[13]

Większe okręty typu Triton o zasięgu 4500 mil przy 11 wezłach pojawiły się w roku 1937.

W okresie międzywojennym Francja skonstruowała trzy typy okrętów: duże jednostki o zasięgu oceanicznym przeznaczone do współdziałania z flotą, mniejsze do operacji na wodach europejskich i grupę jednostek do akcji minowych

31 dużych okrętów podwodnych typu Redoutable miało wyporność na powierzchni 1384 ts, maksymalny zasięg 10 000 mil przy 10 węzłach na powierzchni i mogło spędzić 60 godzin w zanurzeniu[13]

Seria mniejszych jednostek patrolowych liczyła 12 okrętów o wyporności 600 Tonnen; I następcami było 30 ulepszonych jednostek 630-tonowych, z których pewna liczba nie została ukończona przed upadkiem Francji w 1940 roku[13]

Francuska marynarka była w posiadaniu także największego w tym czasie okrętu podwodnego świata – “Surcoufa”, przeznaczonego do prowadzenia wojny handlowej

“Surcouf” miał wyporność 2880 ts na powierzchni i dysponował zasięgiem 10.000 mil Morskich węzłów przy prędkości 10, wyposażony był w 12 wyrzutni torpedowych Torpedy i 22, DWA działa kalibru 203 mm w i hangarze przechowywany, startujący z katapulty wodnosamolot zwiadowczy [13]

Jego Konstrukcja uwzględniała także niewielkie pomieszczenie tun przetrzymywania więźniów z przechwyconych Statków i łódź Motorowa do transportu zespołu pryzowego [13].

Radziecka produkcja okrętów podwodnych rozpoczęła w roku 1927

Potajemna współpraca z Niemcami DAla Związkowi Radzieckiemu dostęp Daten DO verfügbar konstrukcyjnych niemieckich jednostek podwodnych typów UB III i Mittleres U[13]

Związek Radziecki wydobył także i wcielił do służby zatopiony brytyjski okręt L-55, zyskując dostęp do konstrukcji brytyjskich z końca I wojny światowej[13]

Związek Radziecki korzystał też z informacji na temat carskich konstruccji Iwana Bubnowa i amerykańskich jednostek typu H dostarczonych carskiej Rosji[13]

Synteza Tych Daten verfügbar pozwoliła na Produkcje w masowej skali szerokiego wachlarza okrętów podwodnych, wśród których znajdowały sich dwie podstawowe Serie okrętów przybrzeżnych typu M, dwie Serie średniej wielkości okrętów typu Szcz (Szczuka) (Konstrukcja Oryginalna, lecz pod wpływem praktyki brytyjskiej) i późniejszy Typ S (Sriedniaja), wywodzący się z niemieckiej konstrukcji biura IvS[15], podwodne stawiacze min typu L (Leniniec), opracowane na podstawie L-55 oraz duże jednostki dalekiego zasięgu typu K[13]

W efekcie intensywnej rozbudowy floty podwodnej, we wrześniu 1939 roku Związek Radziecki dysponował największą flotą podwodną świata[13].

II wojna światowa [ edytuj | edytuj kod ]

Na każdym teatrze działań Morskich w drugiej wojnie światowej okręty podwodne odgrywały pierwszoplanową Rolle [16], zwłaszcza ZAS radzieckie i Niemi okręty podwodne na Dalekiej Północy wodach, Niemi na Atlantyku, brytyjskie, Niemi i włoskie na zu Śródziemnym oraz japońskie i amerykańskie na Pacyfiku [16 ].

Najważniejsze wśród niemieckich morskich szlaków transportowych były te łączące Niemcy ze Szwecją i Norwegią, a I ochrona była głównym zadaniem defensywnym niemieckiej floty

Po sukcesie niemieckiej inwazji na Norwegię, Kriegsmarine rozpoczęła operacje konwojowe statków handlowych wzdłuż norweskiego wybrzeża

Z reguły były to male konwoje, złożone z trzech do sześciu statków eskortowanych przez kilka torpedowców, trawlerów i lekkich samolotów

Operacje przeciw tym konwojom stanowiły znaczny wysiłek brytyjskiej floty podwodnej, usiłującej zerwać komunikację Morska między Niemcami i źródłami i Zaopatrzenia Zarowno za pomocą ataków torpedowych, nia jak ig stadrzenia Zarowno za pomocą ataków torpedowych [ania jak ig stadwi Po niemieckiej inwazji jednostki podwodne radzieckiej na ZSRR, Floty północnej rozpoczęły operacje podwodne przeciw niemieckiej żegludze w północnej Norwegii, wkrótce ZAS do radzieckich okrętów w tym rejonie dołączyły jednostki brytyjskie operujące z bazy radzieckiej w Zátoce [17]

Alianckie akcje przeciw niemieckiej żegludze na Dalekiej Północy kosztowały Niemców stratę około 500 000 ton ładunku[17]

W latach 1942–1944 radzieckie okręty podwodne zatopiły jednak tylko około 20 statków, o łącznym tonażu około 40 000 BRT, przy około 1900 konwojowanych w tym czasie statków o ładownoś,61 milion5]

Niezależnie jednak od kilku spektakularnych sukcesów z końcowego okresu wojny – zatopienia „Wilhelma Gustloffa“, „General von Steuben“ oraz „Goya“ na Bałtyku – radzieckie operacje podwodne były bardzo nieefektywne[17]

Podsumowując, Kampanien alianckich okrętów podwodnych przeciwko niemieckiemu transportowi wojennemu była nieefektywna i kosztowna (Związek Radziecki stracił ponad 40 okrętów podwodnych, alianci zachodni zaś 16[17])

Niemcy przeciwstawili siłom Aliantów bardzo skuteczny system namierzania radiowego i dość silną Escort konwojowanych statków

Innym ważnym teatrem działań sił podwodnych było Morze Śródziemne

Operacje lądowe państw Osi w Afryce spowodowały, że niemieckie potrzeby w zakresie zaopatrzenia wynosiły około 100 000 ton miesięcznie

W marcu 1942 roku niemiecki Afrika Korps otrzymał droga morską 47 588 ton zaopatrzenia, a w kwietniu tego samego roku 150 389 ton

Statków Flotom Niemiec i Włoch Udalo sich skutecznie eskortować około 80% konwojowanych, tracąc przy TYM w wyniku Atakov okrętów podwodnych DWA krążowniki i Siedem niszczycieli, podczas gdy Siły zwalczania okrętów podwodnych Państw Osi oraz miny zatopiły w tej kampanii ponad 45 alianckich okrętów podwodnych [17]

Aliancka kampania podwodna na Morzu Śródziemnym nie była więc bardzo efektywna.

Japoński miniaturowy okręt podwodny HA-19 wyrzucony na brzeg, podczas ataku na Pearl Harbor

Zupelnie inny przebieg miala wojna podwodna na pacyficznym teatrze wojny

Okręty podwodne – głównie amerykańskie – były tu najbardziej skutecznym środkiem zwalczania nieprzyjacielskiej żeglugi

Krótko po tym, gdy 7 grudnia 1941 roku japońskie lotnictwo pokładowe zaatakowało amerykańska flute na Hawajach, wciągając Stany Zjednoczone do wojny, szef operacji Morskich US Navy adm

Harold Stark wysłał tun podległych sobie SIL rozkaz o treści „EXECUTE UNRESTRICTED LUFT UND Submarine Warfare gegen Japan„[18] (Wszcząć nieograniczone powietrzne i podwodne działania wojenne przeciwko Japonii)

Stany Zjednoczone oficjalnie weszły tun drugiej wojny światowej ze 111 okrętami podwodnymi w

służbie i 73 w budowie Z jednostek operacyjnych, 7 grudnia 1941 roku, 51 znajdowało się Pacyfiku na obszarze – 29 z nich w składzie bazującej na Filipinach Floty Azjatyckiej oraz 22 przydzielone tun Floty Pacyfiku z BAZA na Hawajach Wydany po ataku na amerykańska FLOTE rozkaz

rozpoczęcia nieograniczonej wojny podwodnej oznaczał, że każda jednostka – wojenna bądź transportowa – płynąca pod banderą Japonii, powinna zostać zaatakowana[18].

Przedwojenne plany amerykańskie zakładały wykorzystanie okrętów podwodnych przede wszystkim do celów rozpoznania przed ciężkimi okrętami floty, w którego ramach Miały raportować o ruchach floty przeciwnika i spowalniać tocrped j

W związku jednak z osadzeniem większości ciężkich okrętów amerykańskiej floty na płytkim dnie Pearl Harbor, rola amerykańskich okrętów podwodnych uległa zmianie[18]

Jednostki amerykańskie Miały odtąd zwalczać japońska żeglugę, gdziekolwiek natkną się na nia, dążąc tun odcięcia WYSP japońskich od Zaopatrzenia w Surowce für podbitych przez Japonię krajów oraz zadania jak największych strat japońskiej flocie Wojennej

Jednak przez niemal dwa pierwsze lata wojny amerykańska flota podwodna nękana była problemami technicznymi swoich torped, które masowo nie eksplodowały[19]

Pierwszym amerykańskim okrętem podwodnym, który zatopił nieprzyjacielski okręt, był USS „Gudgeon“

26 stycznia 1942 roku “Gründling” otrzymał od dowódcy SIL podwodnych obszaru Pacyfiku (Commander-U-Boot-Pazifik-Flotte – ComsSubPac) eine Nachricht senden o japońskim okręcie podwodnym, który wkrótce powinien przeciąć trase amerykańskiego okrętu, wracając für patrolu do Bazy w Japonii

Następnego dnia operator sonaru “Gudgeona” wykrył poruszający się na powierzchni japoński I-73, po czym amerykański okręt zniszczył jednostkę japońską trzema torpedami

Był zu pierwszy w historii okręt wojenny zatopiony przez amerykańskie okręty podwodne [18].

W połowie 1942 roku Marynarka USA zaczęła wprowadzać na Poklady swoich okrętów podwodnych Radary przeszukiwania powierzchni morza, które były w stanie wykryć jednostki wroga wi nocy wir mgle, zapewniając automatycznie Pełny zestaw danych dla pokładowego komputera kontroli ognia (Torpedo Data Computer – TDC), co zapewniało możliwość przeprowadzenia ataku przeciwko jednostkom nieznajdującym się w zasięgu widoczności

Krótko potem US Navy wprowadziła na okręty podwodne Radary przeszukiwania przestrzeni powietrznej wraz für urządzeniami ostrzegającymi o emisji elektromagnetycznej wrogiego radaru, co Mialo zwiększyć szanse odpowiednio wczesnego wykrycia nieprzyjacielskich Samolotów, aby okręt podwodny był w stanie ukryć się przed nimi poprzez zanurzenie [18]

W miarę upływu wojny, MIMO ponoszonych strat, liczba amerykańskich okrętów podwodnych zaczęła wzrastać, co umożliwiło zmianę taktyki i przyjęcie wzorowanej na niemieckiej koncepcji “wilczych stad” w których kilka okrętów podwodnych operowało razem w Jednym rejonie prawdopodobnego przejścia japońskich jednostek, koordynując swoje Ataki w celu zwiększenia i efektywności[18].

MIMO prawie dwuletnich problemów für funkcjonowaniem torped, amerykańska flota podwodna zatopiła 55% całkowitego japońskiego tonażu Statków transportowych oraz 29% okrętów Wojennych, które Japonia utraciła w ciągu wojny, co jest znakomitym rezultatem, Biorac pod uwagę Ze liczba marynarzy pływających na amerykańskich okrętach podwodnych stanowiła zaledwie 1,6 % składu osobowego całej US Navy[18]

Japonia zaatakowała Stany Zjednoczone głównie w celu odsunięcia amerykańskiej floty od japońskich działań zmierzających do uzyskania dostępu do surowców naturalnych w Chinach i południowo-wschodniej Azji

See also  Best informationseinheiten computer Update New

W Wyniku Działań Amerykańskich Okrętów Podwodnych Utraciła Jednak 1178 Statków Transportowych O Łącznym Tonażu Ponad 5 Mio

BRT [18], Co Znacząco Wpłynęło na Zdolność Japońskiej Gospodarki, Uzależnionej, Sud

Straty te w rzeczywistości uniemożliwiły Japonii efektywne prowadzenie wojny[18]

Dodatkowo, te same amerykańskie okręty podwodne zatopiły 214 okrętów wojennych Japonii, w tym haben pancernik, cztery lotniskowce oraz cztery lotniskowce eskortowe, 12 krążowników, 42 niszczyciele i 23 okręty podwodne[18]

Trzy japońskie okręty podwodne zostały zatopione przez USS „Batfish“ w czterodniowym okresie, gdy również w ciągu czterech dni inny amerykański okręt podwodny USS „Harder“ zatopił 3 niszczyciele

USS “Seelöwe” zatopił pancernik “Kongo” i niszczyciel w pojedynczym ataku, ein USS “Archer Fish” posłał na DNO Największy okręt świata aż tun czasu powojennych amerykańskich atomowych superlotniskowców, Japoński lotniskowiec “Shinano” o wyporności aż 62 000 Tonnen, który znajdował się w swoim dziewiczym rejsie 10 dni po wcieleniu do służby[18]

na działania amerykańskich jednostek w wojnie podwodnej Pacyfiku były jedną für podwalin amerykańskiego sukcesu w wojnie für JAPONIA, jednakże został auf okupiony Strata 52 okrętów podwodnych [18].

Japonia przyjęła zupełnie odmienną od amerykańskiej filozofie użycia swoich okrętów podwodnych

Z racji ogromu przestrzeni Oceanu Spokojnego, konstruowała tak swoje okręty podwodne, von miały bardzo duży zasięg i prędkość[20]

Wiele z nich zdolnych było do przepłynięcia ponad 20 000 mil i pozostawania w morzu przez ponad 100 dni[20]

Japonska flota jako jedyna z flot II wojny światowej posiadała też operacyjne okręty podwodne przenoszące samoloty

Wprowadziła do służby okręty dysponujące bardzo dużymi prędkościami w zanurzeniu – przekraczającymi nawet prędkości niemieckich okrętów typu XXI[20]

W połączeniu z doskonałymi – prawdopodobnie najlepszymi ówcześnie na świecie – Torpedami Typ 95, poziom technologiczny japońskiej floty podwodnej był bardzo wysoki

Biorąc jednak pod uwagę rozmiar floty, zasięg i prędkość okrętów oraz jakość torped, japońskie okręty podwodne osiągnęły w II wojnie światowej zaskakująco niewiele[20]

Powodem tego było prawdopodobnie zaangażowanie japońskich jednostek podwodnych głównie przeciw okrętom wojennym, które w porównaniu do statków transportowych były szybkie, manewrowe i dobrze bronione

Japońska doktryna morska zbudowana była wokół koncepcji walki w pojedynczej rozstrzygającej bitwie, jak to Japonia uczyniła 40 lat wcześniej pod Cuszimą[20].

B, 29 grudnia 1943 roku Japoński I-45 typu, 29 grudniarokurnia 1

Podobnie jak w przedwojennych planach amerykańskich, w japońskiej strategii morskiej okręty podwodne miały wypełniać zadania rozpoznawcze, poprzedzając działania wielkich jednostek liniowych floty[17][18]

I podstawową rolą miało być lokalizowanie, śledzenie oraz atakowanie grup uderzeniowych flot alianckich[20]

Takie podejście przyniosło wprawdzie znaczący sukces w 1942 roku, kiedy japońskie okręty podwodne zatopiły DWA duże lotniskowce, krążownik, kilka niszczycieli i innych okrętów oraz uszkodziły DWA pancerniki jeder lotniskowiec i krążownik, jednakże Aliancki Wywiad, Technologie, metody i liczby ulegały stałemu polepszeniu, toteż japońskie okręty podwodne nigdy już nie powtórzyły tej skali sukcesów[20]

Z tego powodu przyjmuje się, że japońskie siły podwodne mogły być wykorzystane lepiej, gdyby zostały użyte do zwalczania alianckich statków i patrolowania alianckich linii zaopatrzeniowych, zamiast czaić się na zewskiicht[0 bazewskiicht]

Japońskie okręty podwodne zatopiły 184 statki o łącznej ładowności 907.000 BRT [21], czyli znacznie mniej niż okręty Niemi, amerykańskie, czy nawet brytyjskie.

Japońskie okręty wykonały setki rejsów, służąc jako okręty zaopatrzeniowe, zamiast wykonywać w tym czasie Misje ofensywne przeciwko alianckiej flocie ich żegludze

Wszystko to spowodowało, że japonska flota podwodna osiągnęła w trakcie wojny rezultaty dalekie od tych, które można by uznać za zadowalające

Co więcej, zapłaciła za to wysoką cenę

Japonia przystąpiła do wojny z 63 oceanicznymi okrętami podwodnymi (nie licząc łodzi miniaturowych), 111 okrętów wybudowała podczas wojny, co łącznie dało marynarce japońskiej 174 jednostki

Trzy czwarte z tej liczby (128 okrętów) zostało utraconych w wyniku działań wojennych, co stanowi proporcję zbliżoną do strat hitlerowskich Niemiec

Większość jednak okrętów, które przetrwały wojnę, stanowiły jednostki przeznaczone do działań szkolnych oraz niedawno ukonczone, które nie miały jeszcze okazji wziąć udziału w walce

Spośród okrętów, które braly Udział w realnej walce, straty były bardzo duże – przykładowo, tun konca wojny nie für 30 Zaden dotrwał okrętów podwodnych wspierających atak na Pearl Harbor [20].

Patrząc für dzisiejszej perspektywy, okręty podwodne hitlerowskich Niemiec nigdy w rzeczywistości nie były bliskie doprowadzenia Wielkiej Brytanii do wycofania się z wojny na skutek odcięcia przez nie niezbędnego wyspom brytyjskim do przeżycia zaopatrzenia, jednakże Winston Churchill, premier Wielkiej Brytanii z czasów tej wojny,[16]stwierdzi

Jedyną rzeczą, która naprawdę przerażała mnie podczas wojny, było zagrożenie ze strony U-Bootów. .

Ataki U-bootów były najgorszym koszmarem.

W rzeczywistości Trzecia Rzesza Byla całkowicie nieprzygotowana do prowadzenia wojny morskiej aliantami z, z Tego też powodu Niemcy musieli po raz drugi już w XX wieku uciekać do walki za pomocą tanich, masowo produkowanych okrętów podwodnych [22 ]

Co gorsza, niemieckie okręty podwodne były naprawdę niczym więcej niż nieco jedynie zmodernizowanymi okrętami z czasu I wojny światowej

Podstawowym U-bootem II wojny światowej był typ VIIC o wyporności 770 ton, stanowiący w rzeczywistości nieco ulepszoną i powiększoną wersję okrętów typu UB III, które weszły do ​​​​służby w 1917 roku[16].

Niemcy prowadzili wojnę przeciwko żegludze handlowej znajdującej się pod kontrola brytyjską

Działania te miały na celu wprowadzenie tak szczelnej blokady Wysp Brytyjskich, aby wygłodzić kraj i zmusić jego rząd do złożenia broni

Naczelny dowódca niemieckiej floty podwodnej, adm

Karl Dönitz, określił prowadzone przez Niemcy działania morskie jako “wojnę tonażową”[22]

Jej celem było niszczenie znajdujących się pod brytyjską kontrolą statków, gdziekolwiek można było je napotkać i zatopić przy najmniejszym ryzyku dla U-Bootów

Celem Strategicznym było zatapianie możliwie jak największego tonażu w szybszym tempie niż Brytyjczycy mogli zastępować go nowymi statkami, aby doprowadzić do kryzysu transportowego[22].

Standardowe trasy konwojów na atlantyckim teatrze II woatojny światojny

“Wojna tonażowa” z flota brytyjską w okresie 1939–1941 okazała się z różnych powodów fiaskiem

Brak było dostatecznej liczby okrętów podwodnych, aby prowadzić ją z powodzeniem, a te, które posiadano, miały tyle wad i usterek, że nie nadawały się do wykonania powierzonego im zadania[22]

U-beute zatopiły w TYM okresie 1125 Statków o pojemności około 5,3 mln BRT, jednak Wspólnota Brytyjska nadrobiła z nawiązką te straty dzięki pracy własnych Stoczni, zakupom w Stanach Zjednoczonych, objęciu KONTROLA flicht Państw okupowanych przez Niemcy, takich Jak Norwegia, Francja, Belgien, Polska, Jugosławia, Holandia i Grecja oraz zasekwestrowaniu i zdobyciu wielu statków należących do państw “Osi”

Przystąpienie für końcem 1941 roku Stanów Zjednoczonych do wojny, umożliwiło Niemcom otwarte atakowanie słabo lub wcale niebronionych Statków na wodach południowo-wschodniego Wybrzeża Ameryki, gdzie od grudnia 1941 tun sierpnia 1942 roku Niemi okręty podwodne zatopiły statki o łącznym tonażu 3 Millionen BRT.

Miesięczne straty w sojuszniczych i neutralnych statkach spowodowane operacjami niemieckich U-Bootów podczas drugiej wojny światowej

Jakkolwiek Niemcy udoskonalali swoją taktykę zwalczania alianckiej żeglugi, zwłaszcza opracowaną na Wiele lat Przed wojna taktykę grupowego działania okrętów podwodnych znana pod nazwa operacji “wilczych stad” oraz wdrożyli Wiele nowinek technicznych, w tym Torpedy zygzakujące i naprowadzane akustycznie nie byli jednak w stanie przeciwstawić się prowadzonym z olbrzymim rozmachem alianckim działaniom przeciwpodwodnym[22], zwłaszcza wobec mizernego wsparcia działań okrętów podwodnych przez lotnictwo rozpoznawcze[23] oraz słabego tempa unowocześniania floty

W efekcie, gdy w połowie 1944 roku Niemi Stocznie zaczęły budować stanowiące diametralnie Nowa jakość w dziedzinie okrętów podwodnych, jednostki typu XXI, było już Zbyt późno, aby po raz pierwszy rzeczywiście “podwodne” okręty, które wyznaczyły powojenny kierunek rozwoju broni tej klasy, mogly wpłynąć na ostateczny rezultat działań wojennych

Mimo wszystko jednak, od sierpnia 1942 do maja 1945 roku, U-Bootwaffe była w stanie zatopić jeszcze około tysiąca alianckich statków o pojemności 5,7 miliona BRT

Ostateczny więc wynik prowadzonej przez Niemcy “wojny tonażowej” wyniósł około 3 tysięcy zatopionych statków wszystkich typów o ogólnym tonażu około 14 milionów BRT[22].

Z punktu widzenia dalszego, powojennego rozwoju technologii oraz koncepcji zastosowania okrętów podwodnych, na uwagę zasługują dwa zjawiska, które pojawiły się w trakcie drugiej wojny światowej

Pierwszym z nich jest pojawienie you na szerszą skalę zwalczania okrętów podwodnych za pomocą samych okrętów podwodnych

W trakcie tej wojny kilkadziesiąt okrętów podwodnych zostało zatopionych przez inne okręty podwodne (w tym 58 okrętów należących do „Osi“)

Co Pravda, niemal wszystkie zostały zatopione w chwili, gdy płynęły na powierzchni, ein Wiec okręt podwodny przeciwnika, atakując je działał w normalnej dla siebie roli przeciwokrętowej, jednakże sam fakt podjęcia działań für zakresu zwalczania okrętów podwodnych przez jednostki tej samej klasy, stanowił zwiastun przyszłej podstawowej roli tych okrętów, która na dobre wykształciła się w trakcie zimnej wojny

Na razie jednak, w trakcie drugiej wojny światowej zanotowano tylko jedes przypadek skutecznego ataku okrętu podwodnego na inny okręt podwodny płynący w zanurzeniu – 9 lutego 1.945 roku, zanurzony brytyjski HMS “Venturer” zatopił płynący również w zanurzeniu Ecki U-864 [24]

Amerykańskie okręty podwodne zatopiły 23 jednostki tej klasy należące do Japonii, jednostki brytyjskie natomiast zatopiły 15 niemieckich okrętów podwodnych, 18 włoskich oraz dwa japońskie |24].

Type XXI [edytujskie]

Osobny artykuł: Okręty podwodne typu XXI

19 Kwietnia 1944 Roku W Gdańsku Zwodowano U-3501 – Pierwszy Okręt Zdolny Do Długotrwałego Pływania W Zanurzeniu, Którego prędkość Podwodna (

17,2 w) Przewyższała prędkość na powierzchni (

15,6 w), prędkością Az 5,5 Węzła mögl Płynąć w zanurzeniu na dystansie 320 mil morskich (595 km), co stanowiło bezprecedensowe osiągnięcie w zakresie zdolności do długotrwałego pływania podwodnego[16]

Co jednak nawet ważniejsze, tun wejście SLUŽBY okrętów typu XXI stanowiło prawdziwy przełom – po raz pierwszy bowiem w historii, okręty tej klasy mogly STAC się prawdziwymi okrętami podwodnymi, długotrwale pływającymi pod wodą, ein nie ZAS jedynie zwykłymi okrętami nawodnymi, które niemal cały czas spędzają na powierzchni morza, z możliwością krótkotrwałego jedynie “nurkowania” w celu wykonania ataku torpedowego lub ucieczki przed atakującym przeciwnikiem[16]

Program budowy okrętów tego typu podjęty został niejako w characterze substytutu programu budowy okrętów opracowywanych przez Hellmutha Waltera, wyposażonych w napęd wo obiegu zamkniętym, z wykorzystaniem turbiny Waltera

W związku für faktem Ze technologii NAPEDU Tego rodzaju daleko było jeszcze do dojrzałości, przygotowany już dla okrętów z TYM napędem Projekt bardziej opływowego kadłuba postanowiono wykorzystać dla nowego typu jednostek für napędem klasycznym, w którym jednak komorę Majaca służyć za zbiornik perhydrolu wykorzystano do zwiększenia liczby akkumulatorów elektrocznych

Okręty Tego typu nie zdążyły wpłynąć na rezultat działań Wojennych, nawet jednak już po otrzymaniu rozkazu przerwania działań bojowych, niewykryty przez Siły alianckie U-2511, zdołał wykonać pozorowany atak na torpedowy brytyjski przeciwpodwodny zespół poszukiwawczo-uderzeniowy [16].

Zimna wojna [edytuj | edytuj kod ]

Okres zimnej wojny zdominowany był przez rywalizacje dwóch supermocarstw – Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego

Jak w niemal każdej innej dziedzinie wojskowości, także w zakresie budowy oraz operacji okrętów podwodnych, rywalizacja tych dwóch państw nadawała ton rozwojowi technicznemu

9 lutego 1946 roku Stalin wygłosił przemówienie, które William Douglas, sędzia amerykańskiego Sądu Najwyższego, nazwał “deklaracją trzeciej wojny światowej”[25]

Radziecki dyktator stwierdził, że komunizm i kapitalizm nie Moga razem współistnieć i pewnego dnia musi nastąpić I bezpośrednie starcie, Stadt też zdecydował o wstrzymaniu wszelkiego handlu für Zachodem oraz o rozpoczęciu budowy nowoczesnej broni, bez względu na to, jak Wiele kosztowałoby zu Związek Radziecki [25.

W rzeczywistości, po drugiej wojnie światowej, Związek Radziecki kontynuował swój rozpoczęty jeszcze przed jej wybuchem zakrojony na szeroką skalę program budowy okrętów podwodnych

Programm th został dużej mierze zahamowany przez niemiecka ofensywę i okupację znacznej części radzieckiego Terytorium, łącznie solche Ukraina, na którym znajdował się trzon radzieckiego przemysłu stoczniowego, jednakże tak szybko jak zu było mozliwe, ZSRR wznowił th Programm, wykorzystując – podobnie jak Stany Zjednoczone – doświadczenia i wiedzę pozyskaną dzięki zdobyczom intellektuellnym w Niemczech

O ile jednak po przebadaniu zdobytych niemieckich okrętów podwodnych specjaliści amerykańscy doznali pewnego rozczarowania typem XXI, o tyle konstruktorzy radzieccy postanowili kontynuować tę linię rozwojową[a][26]

US Navy przypuszczała, że ​​​​ZSRR rozpoczął masową produkcję odpowiednika typu XXI, a w 1948 roku haben z radzieckich admirałów ogłosił zamiar budowy 1200 okrętów podwodnych[27]

W 1950 roku f stanowiącym Studie bezpieczeństwa transportu międzynarodowego w przyszłej wojnie “Raporcie hart Wella” oceniano, że ZSRR będzie budował około stu okrętów podwodnych rocznie, ein także – podobnie jak Stany Zjednoczone – rozwijał broń Nuklearna do ataku na okręty i Bazy morskie.

Inne dane wywiadowcze z tego okresu sugerowały, że masowej produkcji jeszcze w Związku Radzieckim nie rozpoczęto, co jednak było interpretowane jako oczekiwanie w tym kraju na opanowanie lepszych od typu XXI technologii okrętów typu XXVI

W rzeczywistości Radziecki odpowiednik typu XXI – Prototyp okrętu projektu 613 (NATO-Code: Whiskey) pojawił się w 1949 roku, trzy lata później natomiast do SLUŽBY zaczęły wchodzić okręty projektu 611 (

NATO: Zulu zyowi zasięks) według Oficjalnych Amerykańskich Szacunków Z 1954 Roku Związek Radziecki Miał 345 Okrętów, Z Czego Jednak Tylko 47 Stanowiących Ekwiwalent Amerykańskich Okrętów Standardu Guppy (Whiskey I Zulu) I 83 Konwencjonalnych Okrętów Podwodnych (Dziewięć chrapami)

Od tego momentu tempo radzieckiej produkcji rosło, nigdy jednak nie osiągnęło przewidywanej stopy produkcji stu i więcej jednostek rocznie

W 1956 roku Stany Zjednoczone szacowały, że ZSRR wybudował 160 okrętów podwodnych, jednakże jedynie 76 jednostek ukończono w tym szczytowym dla tempa produkcji roku[27]

Po zamówieniu 236 okrętów typu Whisky Nikita Chruszczow drastycznie obciął program, kontynuując budowę jedynie następców jednostek Zulu – okrętów dalekiego zasięgu projektu 641 (NATO: Foxtrot), o czym jednak none wiedziano

Do tego momentu radziecki program konstrukcji okrętów myśliwskich z napędem atomowym był już w zaawansowanym Stadium, co stanowiło prawdziwe zagrożenie[27].

Rewolucja Albacore [ edytuj | edytuj kod ]

Projektanci okrętów III Rzeszy dumni byli z możliwości testowania zaawansowanych kadłubów okrętów podwodnych w tunelu aerodynamicznym, wkrótce po wojnie Amerykanie stwierdzili jednak, ZE Wiedza niemieckich inżynierów i konstruktorów na temat hydrodynamiki okrętów tej klasy Byla w najlepszym wypadku powierzchowna [28]

Aby zaradzić wszystkim problemom związanym für potrzebą zapewnienia amerykańskiej marynarce Wojennej okrętów zdolnych rozwijać pod wodą bardzo duże prędkości, US Navy podjęła szereg zakrojonych na programów rozwojowych w różnych dziedzinach nauki i Inżynierii.

USS “Weißer Thun,” tu z przebudowaną Anruf w celu przeprowadzenia szeroka maßstabs doświadczeń z eksperymentalnym usterzeniem ogonowym w kształcie litery “X”

Amerykańskie badania dowiodły, że never możliwe wybudowanie okrętów rozwijających naprawdę duże prędkości podwodne, bez rozwiązania wielu problemów związanych z hydrodynamiką kadłuba

Toteż postanowiono przeprowadzić series empirycznych badań na prawdziwej jednostce pływającej zbudowanej w naturalnej skali

Służyć temu miał Programm badawczy przeprowadzony na specjalnie w tym celu zbudowanej eksperymentalnej jednostce morskiej USS “Weißer Thun” w którym po raz pierwszy w historii zastosowano niemal całkowicie opływowy Kadłub przypominający kształt kropli zoptymalizowany nie na tun pływania powierzchni morza – jak kadłuby dotychczas budowanych okrętów – lecz do pływania podwodnego[29]

Po zwodowaniu okrętu w 1953 roku, na rozpoczęto Serie NIM intensywnych badań, połączonych für wielokrotną przebudową jednostki w celu dostosowania jej tun różnorodnych konfiguracji pionowych i poziomych sterów, kiosku i innych części kadłuba, które poddawano następnie wszechstronnym badaniom

“Weißer Thun” był całkowicie rewolucyjny [30]: Kadłub miał zoptymalizowany tun prowadzenia operacji podwodnych kształt łzy, pojedyncza śrubę oraz baterie elektryczne o bardzo dużej pojemności, pozwalające na osiąganie bardzo dużej (aczkolwiek krótkotrwałej) prędkości podwodnej

W okręcie całkowicie zrezygnowano z wszelkich wystających z kadłuba elementów, typu relingi, poręcze, drabinki usw

zaślepiono też i wygładzono wszelkie otwory w kadłubie, co Mialo służyć minimalizacji turbulencji i Oporów przepływającej wokół kadłuba wody [29].

z okręt NoWa forma kadłuba zademonstrował znakomitą manewrowość, badania zaś nad nią doprowadziły do ​​​​szeregu usprawnień w zakresie systemów kontroli okrętu, czyniąc okręt bardziej podobnym do samolotu niż jednostki pływającej w dotychcz30m ro[asienowym]

„Albacore“ wielokrotnie podlegał przebudowom, zwłaszcza w części rufowej, która otrzymała całkowicie nowatorski, eksperymentalny rodzaj usterzenia w kształcie litery „X“; przetestowano także kilka różnych typów śrub napędowych i sterów, różne kształty kiosku, hamulce hydrodynamiczne oraz nowy rodzaj sonaru[30]

Zastosowane rozwiązanie kształtu kadłuba uczyniło okręt znacznie bardziej stabilnym dynamicznie w każdym zakresie prędkości, ułatwiło zanurzanie oraz znacznie też zwiększyło manewrowość względem okrętów o konwenc]

Wyniki prac badawczych i eksperymentów były na tyle obiecujące, że dużą część i rezultatów natychmiast zastosowano w nowo budowanych jednostkach – nie wszystkie jednak

Dla ówczesnego dowództwa marynarki amerykańskiej bowiem część nowych koncepcji była zbyt radykalna, inne zaś dowództwo uważało za w niewystarczającym jeszcze stopniu dojrzałe technologicznie

Opracowany jednak w programie badawczym “Albacore”, hydrodynamicznie zoptymalizowany kadłub w kształcie łzy, stał się standardem stosowanym – w mniej lub bardziej zbliżonej formie – nie tylko w marynarce amerykańskiej, lecz wkrótce tacakże we wszystkich

W tym samym czasie na ukończeniu były już prace nad budową pierwszego na świecie okrętu podwodnego z napędem jądrowym.

Era atomowa [ edytuj | edytuj kod ]

Początki amerykańskiego programu NAPEDU jądrowego sięgają roku 1939 kiedy any such głównych amerykańskich fizyków dr George Pegram for Uniwersytetu Columbia zwrócił się do adm

Harolda G

Bowena, szefa Biura Inżynieryjnego Pary marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, kontrolującego labor badawcze Naval Research Laboratory (NRL) z prośbą o spotkanie z naukowcami marynarki w celu przedyskutowania możliwości praktycznego wykorzystania rozsnuzczepienia Skutkiem tego spotkania było powstanie pierwszych planów budowy napędu Nuclearnego dla okrętów United States Navy[32]

badawczy nad wykorzystaniem energii jądrowej do celów niedestruccyjnych, już jednak pod koniec wojny marynarka amerykańska wydzieliła do projektu Manhattan kilku naukowców i inżynierów, których zadaniem miała być praca nad napędem jądrowym

Jedna z Pięciu przydzielonych przez marynarkę do programu nuklearnego osób, był urodzony w Makowie Mazowieckim inżynier Hyman Rickover, [33] który wkrótce objął pod swoje Kierownictwo całośc amerykańskiego programu NAPEDU jądrowego, i kierując NIM przez 4 Dziesieciolecia faktycznie kierował całym rozwojem amerykańskiej floty podwodnej – STAD też zwany jest dzisiaj „ojcem marynarki atomowej“ (Vater der Atommarine)[33]

Kierowany przez Abteilung Rickoverareaktorów napędowych amerykańskiego Biura Okrętów (Abteilung Marinereaktoren des Schifffahrtsbüros) opracował m.in

Reaktor Jądrowo S2W, KTóry Zainstalowano W Zworwszym W 1954 Roku Pierwszym Okręcie Z Tego Rodzaju Napędem USS “Nautilus” [32].

30 Grudnia 1954 Roku Została Po Raz Pierwszy Uruchomiona Nuclearna Siłownia Okrętu, A 17 Stycznia Siłownia Po Razwszy 1955 Roku Pierwszym Okręcie Z Tego Rodzaju Napędem nabrzeża

Mimo wystąpienia drobnych problemów, które zostały szybko usunięte, okręt płynął w dół rzeki Thames pod dowództwem kmdr

Eugene P

Wilkinsona, który lampą sygnałową nadał historyczny sygnał: „UNDERWAY ON NUCLEAR POWER“[32] („w drodze z użyciem energii Nuclearnej“) okrętu oraz przeprowadzone z jego udziałem gry wojenne szybko dowiodły ogromnej przewagi okrętów z napędem jądrowym nad jednostkami z napędem klasycznym

Przeprowadzone Zarowno przez marynarkę amerykańska, Jak i brytyjską, Ćwiczenia w zwalczaniu okrętów podwodnych z udziałem “Nautilusa” ujawniły, ZE wprawione w zwalczaniu okrętów podwodnych Siły brytyjsko-amerykańskie są bezradne wobec tak szybkich pod wodą jednostek

Tylko podczas ćwiczeń “Strikeback” w 1957 roku “Nautilus” “zatopił” 16 biorących udział w ćwiczeniach jednostek nawodnych[31]

Paradoksalnie, stało się to powodem dużego zaniepokojenia dowództw marynarki amerykańskiej, które zdawały sobie sprawę z factu, że Związek Radziecki kończy już również prace nad własnym okrętem podwodnym z 32]

Marynarka amerykańska świadoma Byla faktu, że gospodarka Tego kraju w warunkach pokojowych nie jest w stanie dorównać pracującej w trybie wojennym gospodarce radzieckiej w tempie budowy okrętów podwodnych, ein amerykańska flota może wkrótce Stanac w obliczu wyposażonej w Wielka liczbę okrętów o takim napędzie radzieckiej Marynarki Wojennej

W sierpniu 1957 roku, w radzieckim “zakładzie # 402” (Shipyard “Siewmasz”) w Siewierodwińsku zwodowano pierwszy Radziecki atomowy okręt podwodny K-3 “Leninsky KOMSOMOL” projektu 627

Konstrukcja okazała sich niezbyt Udana, toteż konstruktorzy z radzieckiego biura konstrukcyjnego skb- 143 szybko wprowadzili poprawki do projektu, zaś przeprojektowane okręty skierowano do produkcji pod oznaczeniem projekt 627A, który w kodzie NATO otrzymał oznaczenie „November“.

Stany Zjednoczone stały na stanowisku, że ZSRR jest w stanie budować okręty podwodne w tempie, jakie jest niemożliwe do osiągnięcia w USA

Uznały wobec tego, że jedyną drogą zapewnienia amerykańskim siłom podwodnym możliwości przeciwstawienia się flocie Związku Radzieckiego jest zachowanie amerykańskiej przewagi technologicznej, która pozwoli na zrlicównowowprazieck

W 1959 roku wszedł do służby pierwszy okręt całkowicie nowego typu, łączący w sobie kroplowy kadłub typu Albacore z napędem jądrowym[34]

W momencie wejścia SLUŽBY tun, osiągające pod wodą prędkość 33 węzłów jednostki typu Bonito były najszybszymi okrętami podwodnymi na świecie, okazały się jednakże Zbyt hałaśliwe jak na wymagania US Navy, toteż już po wybudowaniu 6 jednostek Tego typu, amerykańska Marynarka Wojenna zmieniła plany i siódmy okręt tego typu został znacznie przeprojektowany

We efekcie zmian powstał całkowicie nowy typ okrętu, od nazwy pierwszej jednostki określany mianem typu Thresher

Były to pierwsze okręty, które de facto stanowiły jedynie dodatek do swojego sonaru, „wokół którego zostały zbudowane“[35]

Zastosowanie przy konstrukcji jego kadłuba sztywnego wytrzymałej stali HY-80 pozwoliło na konstrukcyjne zwiększenie testowej głębokości zanurzenia tych jednostek tun 400 Meter entfernt, dodatkowe wyposażenie I i znacznie lepsze wyciszenie sprawiło jednak, że okręty typu Thresher były nieznacznie wolniejsze od jednostek Bonito [35].

Podobnie jak dla marynarki amerykańskiej, ważnym dla radzieckiej marynarki wojennej parameter okrętów podwodnych była prędkość podwodna

Jednym für najważniejszych zadań radzieckich okrętów podwodnych Mialo być zwalczanie amerykańskich i brytyjskich lotniskowców, toteż okręty, które Miały wykonać zu zadanie, musiały dysponować prędkościami podwodnymi, umożliwiłyby które in doścignięcie Zachodnich Zespołów uderzeniowych floty

Już w 1958 roku, kiedy wypłynął w morze pierwszy radziecki okręt podwodny z napędem atomowym, Rada Ministrów ZSRR zatwierdziła wstępne wymagania wobec nowych szybkich okrętów następnej generacji

Podstawowymi założeniami nowego projektu Miały być dwukrotne zwiększenie prędkości (względem okrętów projektu 627A), półtorakrotne zwiększenie głębokości zanurzenia, wyposażenie w niewielki Reaktor jądrowy oraz MALA turbine wyposażenie w odpalany z zanurzenia System rakietowy o niewielkich rozmiarach – przy jednocześnie dużym zasięgu pocisków, kontrola okrętu za pomocą w pełni zautomatyzowanych systemów oraz możliwość użycia systemów bojowych okrętu przy pełnej prędkości

Wymagania uzupełniały także postulaty zwiększenia ochrony okrętu przeciwko minom, torpedom oraz pociskom rakietowym, zmniejszenie Ogólnej wyporności okrętu oraz jego wymiarów, ein także ulepszone warunki bytowe załogi oraz użycie nowówyłza rodia [ów załogi oraz użycie].

W lutym 1968 roku znajdujący się w drodze do Wietnamu amerykański lotniskowiec USS “Enterprise” (CVN-65) został przechwycony przez radziecką jednostkę typu November (proj

627A)

November, choć nieco wolniejszy od szybkiego lotniskowca, okazał się zdolny do przeprowadzenia radzieckich procedure przechwycenia w oparciu o dane z systemu obserwacji oceanicznej[36]

Incydent für “Enterprise” pokazał, że radzieckie okręty są szybsze niż przypuszczano, w związku z tym uzasadnione było przypuszczenie, że nowe jednostki projektu 671 (NATO: Victor) i 670 (NATO: Charlie) Beda jeszcze szybsze – w tym szybsze niż amerykańskie okręty Stör und Drescher

Pojawiły you opinie, że ZSRR zdolny jest do budowy 20 takich jednostek rocznie[36]

Remedium w tej sytuacji jawiło się opracowanie nowego, bardzo szybkiego okrętu podwodnego, który byłby w stanie podjąć walkę z szybkimi radzieckimi okrętami, a także wejść w skład eskorty amerykańskich lotniskowców

6

Juni 1974 roku, w należącej do Northropa Grummana stoczni Newport News zwodowano pierwszy okręt nowego typu – Los Angeles, USS „Los Angeles“

Był to duży okręt, o wyporności podwodnej 6927 ton i z wprowadzonym po raz pierwszy od 1959 roku zupełnie nowym Reaktorem S6G

“Los Angeles” Był Pierwszym Amerykańskim Okrętem Od Czasów Jednostek Typu Skate, W Których Zastosowano Inny Reactor Niż Bardzo Udany S5W, KTóry Służył W Amerykańskiej Flocie Bezawaryjnie Przec Niemal 20 Lat Na Około 100 Okręciej Stannarna Zanna Zjednoczonych utraciła przewagę nad flotą Związku Radzieckiego w zakresie prędkości oraz dopuszczalnej głębokości zanurzenia okrętów podwodnych[37]

Przez cały jednak czas priorytetem US Navy były jak najlepsze parametry Stealth, w szczególności stopień wyciszenia jednostek, a prymatu w tej dziedzinie nigdy nie utraciła[37]

Dowództwo US Navy wychodziło z założenia, iż torpeda zawsze wyprzedzi okręt podwodny, zawsze też będzie w stanie zejść w ataku głębiej niż jej cel

See also  The Best raffstore einbruchschutz Update New

Never będzie jednak w stanie zniszczyć go, jeśli nie będzie w stanie go zlokalizować bądź śledzić[37]

Mniejszy poziom szumów własnych okrętu daje podwójną korzyść – okręt jest trudniejszy do wykrycia, a własne sensory akustyczne są bardziej wrażliwe na szumy okrętów przeciwnika[37]

Zgodnie für dotychczasową praktyka, szczególny nacisk w programie Badawczo rozwojowym oraz projektowym okrętów typu Los Angeles, położono Wiec na zapewnienie in jak najmniejszego poziomu emitowanego tun otoczenia dźwięku.

ostateczny rezultat osiągnięto dzięki najbardziej zaawansowanych w tamtych czasach technologiach izolowania wibracji, wygłuszania kadłuba [37] itp., oraz i sukcesywnym unowocześnianiu na już wybudowanych okrętach

W efekcie osiągnięto wyciszenie konstrukcyjnie znacznie przewyższające analogiczne konstrukcje radzieckie tamtego czasu

W połączeniu ze znacznie wyższą w Stanach Zjednoczonych jakością wykonania poszczególnych elementów jednostek, rezultaty w zakresie wyciszenia wyprzedzały w rozwoju o 5 do 10 lat ówczesne okręty radzieckie[38]

Sytuacji tej nie zmieniło nawet wprowadzenie przez ZSRR do służby następców jednostek Alfa – pierwszych okrętów projektu 971 (Kod NATO: Akuła), ani nawet produkowanych około roku 1990 – okrętów ulepszonego projektu ImproveRT Victor III:3).

Z biegiem lat jednak, w amerykańskiej marynarce wojennej zaczęły podnosić się głosy twierdzące o pewnym skostnieniu następcy Biura Okrętów, czyli Dowództwa Systemów Morskich US Navy (Naval Sea Systems Command), jego zbytajnim konserwatyzmie innowci

Dodatek Na, gut początku lat 80

XX wieku w władzę Stanach Zjednoczonych objął Ronald Reagan, który zmienił dotychczasową pasywną Strategie uniemożliwiania flocie radzieckiej swobodnego operowania na obszarach Atlantyku i Pacyfiku, gut bardziej agresywne podejście w postaci gotowości do ataku na radzieckie jednostki w samym sercu jej obszaru operacyjnego, na wodach radzieckich; zwłaszcza w tzw

bastionach – wyznaczonych i szczególnie bronionych obszarach operowania strategischznych radzieckich okrętów podwodnych przenoszących pociski balistyczne z głowicami jądrowymi, w pobliżu brzegów ZSRR[39]

W podjętym programie Badawczo-konstrukcyjnym opracowano Projekt okrętu typu Seawolf, długotrwałego przebywania w wodach bezpośrednio okalających Związek Radziecki zdolnego zu tun, wyposażonego też w bardzo duża liczbę jednostek broni, wystarczająco cichego, aby uniknąć wykrycia swojej obecności w tych wodach oraz dysponującego możliwością wykonywania uderzeń na morskie cele podwodne przeciwnika spoza zasięgu jego broni[39]

Niezmiernie kosztowny Programm Submarine für 21th Century zaowocował powstaniem okrętu o niezwykłej w latach 90

charakterystyce akustycznej, który przy prędkości 20 węzłów generował mniejszy hałas niż okręty typu Los Angeles stojąc przy nabrzeżu, ZAS wielkość jego prędkości taktycznej przekracza 25 węzłów [39]

Po raz pierwszy w amerykańskiej marynarce wykorzystano w TYM celu pędnik wodnoodrzutowy zamiast tradycyjnej śruby Okrętowej oraz NoWa siłownię z zaawansowanym reaktorem S6W wykorzystującym naturalna cyrkulację chłodziwa (basierend użycia hałaśliwej pompy cieczy chłodzącej rdzeń reaktora) [39]

Okręt Wiodący Tego Typu USS “Seawolf” Przyjęto do Służby 19 Lipca 1997 Roku, Ostatecznie Jednak Z Powodu Zakończenia Zimnej Wojny, Planowany Początkowo Na 30 Jednostek Programm Anulowano Po Wyprodukovaniu Trzech Okrętów [39].

Strategicyzne Okrętów [39].

Strategicytyzne Okrętów [39] edytuj kod ]

Osobny artykuł: Amerykańskie i radzieckie morskie systemy balistyczne.

W 1949 roku w ZSRR przygotowano wstępny projekt rakietowego okrętu podwodnego pod sygnaturą Projekt P-2, którego planowanym zadaniem było wykonywanie uderzeń we dona cele lą we dona cele

Projekt opracowany został przez CKB-18 (późniejsze biuro konstruccyjne Rubin)

Okręt miał zakładaną wyporność nawodną never 5400 ton, a przenosić miał 12 pocisków R-1 (radzieckich wersji V-2[40]) oraz pocisków manewrujących Łastoczka

W realizacji programu tego okrętu napotkano jednak dużą liczbę problemów, których konstruktorzy nie zdołali pokonać[41], w tym m.in

problem ze stabilizacją pocisku przed jego odpaleniem[42]

W pierwszej fazie rozwoju morskich systemów rakietowych woda-ziemia zarówno ZSRR, jak i USA traktowały ten rodzaj broni jako broń wyłącznie taktyczną bez znaczenia Strategicznego[41].

Pierwszym na świecie okrętem podwodnym przenoszącym pociski balistyczne był radziecki zmodyfikowany okręt projektu 611 (kod NATO Zulu) – B-67

Na okręcie TYM dwie Pionowe wyrzutnie pocisków R-11FM umieszczono w powiększonym kiosku okrętu, rezygnując przy TYM z części baterii elektrycznych w przedziałach znajdujących sich pod kioskiem ein także kilku pomieszczeń oficerów, których przeniesiono do magazynu torpedowego [41]

Pierwszy w historii start pocisku balistycznego z pokładu okrętu podwodnego mial miejsce 16 września 1955 roku[41][42]

Wystrzelony ze znajdującego się na Morzu Białym wynurzonego B-67 pocisk R-11FM trafił w poligon testowy na Nowej Ziemi

W tym też roku rozpoczęto prace nad zmodyfikowaną wersją projektu 611, oznaczoną AW611

W 1959 roku pierwsze pociski R-11FM osiągnęły gotowość operacyjną, dając tym samym ZSRR miano pierwszego państwa uzbrojonego w wystrzeliwane z okrętu podwodnego pociski balistyczne[41]

W trakcie regularnych patroli, pociski te nie były wyposażone w przeznaczone dla nich głowice Nuclear RDS-4 o mocy 10 kt, które przechowywane były na lądzie z możliwością zainstalowania w pociskach w razie zagrożenia atakiem[42]

Po przeniesieniu programu pocisków dla okrętów podwodnych do SKB-385, biuro to rozpoczęło pracce nad systemem rakietowym D-2, składającym się z nowego pocisku R-13 oraz nowej serii okrętów podwodnych projektu 629 (NATO: Gulf)

R-13, o zasięgu 650 km, napędzany był silnikiem na paliwo ciekłe i podobnie jak R-11 wystrzeliwany z powierzchni

Okręty, dla których były przeznaczone, miały taki sam napęd spalinowo-elektryczny jak współczesne in okręty projektu 641 (Code NATO: Foxtrot)

Skonstruowane W CKB-16 Pod Kierunkiem Isanina Okręty Projektu 629 Miały Wyporność 2850 Tone Na Powierzchi I Mogły Przzenosić Trzy Pociski R-13 [41].

629 (NATO: Golf) Okręt Projektu (Nato:

Wyrzutnie startowe Tych Pocisków Przechodziły Przechodziły Przechodziły Przechodziły kadłuba wewnętrznego, wchodząc aż do kiosku, start zaś pocisków odbywał się na powierzchni, po i podniesieniu ponad kiosk okrętu.

Sposób odpalania pocisków R-11FM i R-13 był skomplikowany i czasochłonny – trwający do półtorej godziny[41]

Nawet Jeśli Część Procedur Przedstartowych na Okrętach ProjectU 629 Mogła Odbywać Się pod Vodą, W Celu Zakończenia Procedury I Odpalenia Pocisku Okręt Musiał Się Wynurzyć, Co Potęgovało Możliwość I Ryzyko Wykrycia Nawet Jesz]

20 października 1961 roku przeprowadzono pierwszy na świecie test pocisku balistycznego SLBM uzbrojonego w głowicę termojądrową[41]

Okręt projectu 629 wystrzelił pocisk R-13 z every głowicą o mocy 1 Mt, która eksplodowała na poligonie “Tęcza” na Nowej Ziemi[b]

Wir wrześniu 1956 r

biuro CKB-18, rozpoczęło intensiv pracce nad nowym typem okrętu projectu 658 (Code NATO: Hotel)

To uwagi na napięty terminarz, program ten przebiegał bez wcześniejszego opracowania projektu wstępnego

W jego rezultacie już w pierwszym kwartale następnego roku zakończono opracowywanie projektu okrętów o wyporności nawodnej 4080 ton i długości 114 metrów[42]

Jednostki te zostały pierwotnie wyposażone w trzy pociski R-13 (NATO: SS-N-4), a także w wyrzutnie torpedowe 533 mm oraz 400 mm – podobnie jak okręty projektu 675 (kod NATO: Echo II) – celem zwalczania niszczycieli ZOP

Siłownia tych okrętów podobna była do zainstalowanej w jednostkach projektu 627A (NATO: November) oraz projektów 659 i 675 (NATO: Echo), z dwoma Reaktorami WM-A

Stany Zjednoczone rozpoczęły wysiłki w celu budowy floty strategicznych okrętów podwodnych dopiero po objęciu w 1955 roku funkcji szefa operacji Morskich przez Admirala Arleigha Burke, dla którego wsparcie, wbrew opozycji w marynarce, najwyższego priorytetu programu balistycznego US Navy, było najbardziej znaczącą Inicjatywa w trakcie sprawowania przez niego po raz pierwszy tej funkcji, w latach 1955–1957[41]

Burke utworzył specjalne biuro marynarki Special Projects Office (SPO), którego wyłącznym zadaniem miały być prace nad morskimi pociskami balistycznymi i przenoszącymi je okrętami

W celu umożliwienia szybkiej budowy podwodnych nosicieli pocisków balistycznych, US Navy zmieniła plany dotyczące zamówionych już okrętów myśliwskich o napędzie Nuclearnym, których budowa została już rozpoczęta

Z tego też względu pierwsze pięć jednostek przenoszących pociski Polaris A-1 (SSBN 598–602), było pochodnymi okrętów myśliwskich typu Skipjack

W-Programme tym zaplanowano budowę 41 okrętów z napędem jądrowym, z których każdy przenosić mial 16 umieszczonych w pionowych silosach pocisków

Pierwszą Serie “41 für die Freiheit”, Yak Popularnie Nazwano 41 Jednostek Tworzących System Rakietowy Polaris-Poseidon, Tworzyło 5 Okrętów Typu George Washington

Wszystkie 41 okrętów, na które składały się także jednostki typów Ethan Allen, Lafayette, James Madison i Benjamin Franklin, wybudowano w rekordowym czasie kilku lat.

Okręty te miały opływowy kadłub z jedną śrubą oraz siłownią jądrową z Reaktorem S5W, zapewniającą moc 15 000 koni mechanicznych

DLA celów pomieszczenia pocisków balistycznych okręty Tego typu zostały przedłużone o 39,6 Metra, TYM w 13,7 m dla urządzeń specjalnej nawigacji oraz kontroli pocisków, 3 metry dla urządzeń pomocniczych oraz 22,9 m dla dwóch rzędów (po osiem w każdym) pojemników startowych

Znacznie większe niż oryginalny typ Skipjack okręty rakietowe miały te samą siłownię, co czyniło je okrętami zdecydowanie wolniejszymi

Pierwszy okręt SSBN USS “George Washington” powstał z połączenia elementów okrętu “Scorpion”, którego budowę rozpoczęto 1 listopada 1957 r

oraz „Skipjack“

W celu budowy USS “George Washington” dokonano ponownego zamówienia, tym razem na okręt nowego typu

W związku z rozwojem radzieckiego programu rakietowego, produkcja okrętów SSBN otrzymała najwyższy narodowy priorytet[41]

W związku z nim, z uwagi na moce produkcyjne stoczni oraz zaopatrzenie w materiały i urządzenia, produkcja wszystkich innych jednostek – zwłaszcza okrętów myśliwskich – została spowolniona bądź wstrzymana

Tun Lipca 1960 Roku W Produkcji Było Pięć Jednostek Typu George Washington (598), Pięć Ulepszonych Okrętów Typ Ethan Allen (608) Oraz Cztery Jednostki Typu Lafayette (616).

Pierwszych Pięć Okrętów Bazowało NA KONSTRUKCJI TYPU SKIPJACK, FÜR HESTOWA Głębokością Zanurzenia 215 Metrów , z wyjątkiem pierwszego okrętu “George Washington”, którego przedział rakietowy nie został – jak kadłuby pozostałych jednostek – zbudowany ze stali HY-80, lecz z mniej wytrzymałej hochfestem Stahl, z powodu ktorej zanurętuzenie testokresiętegowe Lwy 3.1 metry 1 PIEC jednostek Typ Ethan Allen było większymi okrętami opartymi na kadłubie i maszynach okrętów typu Thresher/Permit z testową głębokością zanurzenia 400 metrów i wypornością podwodną 7800 ton

Okręty typu Lafayette były ostatnimi jednostkami Polaris, wymiarami i wypornością (8250 t w zanurzeniu) przewyższały pozostałe jednostki, miały przy tym ulepszony system wyciszenia okrętu[41]

Pierwszy okręt Polaris – „George Washington“ – został przyjęty do służby 20 grudnia 1959 roku, a 18 czerwca następnego roku wypłynął na pierwszy patrol, podczas którego dokonał pierwszego odpalenia nieuzbrojonego pocisku Polaris A-1.

W trakcie rejsu kontradmirał Raborn wysłał z pokładu okrętu bezpośrednią depeszę do prezydenta Dwighta Eisenhowera o treści POLARIS – FROM OUT OF THE DEEP TO TARGET

PERFEKT[41] (“Polaris – z głębin do celu

Perfekcyjnie”)

Jednostki te wprowadziły do ​​​​służby nowy standard operacyjny, w którym każdy okręt ma dwie pełne załogi, w tym wypadku 135 oficerów i marynarzy

Załogi te nazywane są “złotą” i “niebieską”

Jedna z Zalog wypływa okrętem Patrouillen na sześćdziesięciodniowy, po czym dostarcza okręt do portu CELEM uzupełnienia zapasów i przeprowadzenia drobnych Napraw ein następnie jednostka wypływa na sześćdziesięciodniowy Streife für Druga Załoga, podczas gdy pierwsza z Nich poświęca czas i trening na Odpoczynek kolejny

W ten sposób, dwie trzecie wszystkich okrętów Polaris było w każdym momencie na morzu[41]

Jednostki Polaris przewyższały radzieckie podwodne okręty rakietowe pierwszej generacji pod każdym względem

W odróżnieniu od okrętów radzieckich, mogly odpalać pociski w zanurzeniu, przenosiły AZ 16 pocisków (w odróżnieniu od 2-3 pocisków w okrętach radzieckich) bardziej precyzyjnie ustalały swoją pozycję i najważniejsze co, do AŻ późnych lat 70

były całkowicie niewrażliwe na radzieckie środki zwalczania okrętów podwodnych[41]

Do 1967 roku ukończono budowę 41 okrętów SSBN, przenoszących łącznie 656 pocisków

ZSRR wybudował wcześniej 8 okrętów z napędem jądrowym oraz 29 jednostek diesel-elektrycznych przenoszących w sumie 104 pociski

Na dodatek, pociski amerykańskie przenoszone były w “nowoczesnych” napędzanych energią jądrową okrętach, miały większy zasięg, były celniejsze oraz możliwe do odpalenia spod wody

W 1971 roku do służby w US Navy weszły pierwsze na świecie pociski wyposażone w głowice niezależnie wycelowywane – Poseidon C-3, których do 14 głowic MIRV mogło być skierowane każda w odrębny cel w jookreślonymny geo43icz]

Radzieckie okręty SSBN drugiej generacji miały zmienić tę amerykańską przewagę

Pierwszym radzieckim typem okrętu strategicznego drugiej generacji były jednostki projektu 667A (NATO: Yankee I) o wyporności podwodnej 9600 ton [43] [44].

Zapoczątkowały einem rodzinę okrętów, która przez Następne Dziesieciolecia stanowiła trzon radzieckich ein następnie rosyjskich strategicznych Morskich SIL jądrowych

Następne po jednostkach 667A systemów rakietowych D-5 i D-5U, okręty projektów 667B (NATO: Delta I), 667BD (Delta II), 667BDR (Delta III) i 667BDRM (Delta IV), podobnie jak okręty amerykańskiej pierwszej generacji stanowi tej samej linii rozwojowej

Tak samo jak jednostki amerykańskie, okręty projektu 667A i i następcy, przenosiły 16 pocisków SLBM (R-27 w przypadku pierwszych jednostek 667A) rozmieszczonych w dwóch rzędach za kioskiem

Okręty radzieckie mogły zanurzać się głębiej niż jednostki amerykańskie, szybciej odpalać pociski z większej głębokości przy większej też prędkości okrętu niż jednostki Polaris

Okręty 667A/Yankee miały możliwość odpalania pocisków z głębokości do 50 metrów, co stanowiło wartość o ponad połowę większą niż w przypadku okrętów amerykańskich[43]

Okręty te generowały jednak duży poziom hałasu, znacząco ustępując w tym względzie jednostkom amerykańskim[43]

Jak twierdził główny Konstruktor biura konstruccyjnego CKB-18 Siergiej Kowalow[43]:

Okręty podwodne projectu 667A od samego początku były bardzo dobre z wyjątkiem i hałaśliwości

To never było tak, że never przykładaliśmy wagi do tego problemu, lecz zwyczajnie na polu naukowym i technicznym, never byliśmy przygotowani do osiągnięcia niskiego poziomu szumów

Słabo na poziomie naukowym rozumieliśmy naturę dźwięku pod wodą, sądząc że jeśli opracowaliśmy niskoszumową przekładnię turbiny, wszystko powinno być w porządku

Tymczasem rozpoczynały you testy okrętu i wszystko było nie tak.

Pierwszy okręt projectu 667A został zwodowany 28 sierpnia 1966 roku, zaś przyjęty do służby jako K-137 “Leniniec” 5 listopada 1967 roku

na Pierwszy okręt Tego projektu wyszedł na patrouillieren Atlantycki w czerwcu 1969 roku, 16 miesięcy później, w październiku 1970 roku 667A rozpoczęły patrole Pacyfiku [43].

W 1965 roku, po zu przez marynarkę Wojenna całkowicie nowego projektu, biuro CKB-18 pod kierunkiem Kowalowa rozpoczęło prace nad projektem 667B (NATO: Delta I), będącym powiększoną wersją projektu 667A

W kolejnych latach powstały następne unowocześnienia projektu, które doprowadziły do ​​​​powstania ostatniego projektu 667BDRM (NATO: Delta IV)

Okręty Tego ostatniego typu były pierwszymi rzeczywiście dobrze wyciszonymi radzieckimi jednostkami strategicznymi, co osiągnięto w bardzo dużej mierze dzięki znacznej poprawie jakości i precyzji wykonania elementów układu napędowego (Wałów napędowych, Srub, przekładni usw turbin.) [45] Innymi metodami, które pozwoliły na ulepszenie akustycznego Stealth, były zastosowane techniki wyciszania – w tym po raz pierwszy w radzieckiej marynarce użyte metody aktywnego wytłumiania hałasu [45].

W 1966 roku amerykański sekretarz Obrony Robert McNamara zarządził przeprowadzenie studiów strategicznych “Start X” których rezultatem było m.in

uruchomienie przez Stany Zjednoczone programu Undersea Long Range Missile System (ULMS), którego zadaniem było opracowanie całkowicie nowego podwodnego systemu rakietowego, który otrzymał wkrótce nazwę „Trident“[45]

Programm zmierzał do konstrukcji okrętu podwodnego i przeznaczonego dla niego pocisku balistycznego o zasięgu międzykontynentalnym, którego celność nie ustępowałaby celności lądowego systemu ICBM[45]

O ile ówczesne Technologie rakietowe pozwalały już na konstrukcje pocisków o odpowiednim zasięgu, o tyle zapewnienie pociskom wystrzeliwanym für Morskich Plattform mobilnych równie wysokiej celności jak w przypadku pocisków wystrzeliwanych ze stacjonarnych wyrzutni lądowych, wymagało zakrojonych wielka Skala prac Naukowo-badawczych oraz bardzo skomplikowanego procesu konstrukcyjnego, związanego z niezwykle precyzyjnym określaniem pozycji okrętu w morzu

Według dominującej pierwotnie koncepcji, pociski balistyczne przenoszone Miały być w pozycji poziomej (a nie pionowej) na zewnątrz kadłuba sztywnego w ochronnych kapsułach.

Ostatecznie amerykańska Marynarka zdecydowała się na zastosowanie klasycznego, pionowego umieszczenia pocisków [c]

Ergebnisse des Programms “Trident” było powstanie okrętów typu Ohio, zdolnych do przenoszenia 24 pocisków balistycznych w dwóch rzędach po 12 silosów każdy[46].

Okręty te wyposażone miały być w tymczasowe pociski UGM-93A Trident I C-4, docelowe bowiem rakiety Trident czekał jeszcze bowiem długi program konstrukcyjny

11 listopada 1981 roku wszedł do służby pierwszy okręt systemu rakietowego “Trident” USS “Ohio”, o wyporności podwodnej 18700 ton, który stał się jednostką wiodącą wiodącą typu – zgodnie z amerykańską – practic

jegoą Okręt ten przenosił pierwotnie 24 pociski Trident C-4

Docelowe pociski „Trident“ UGM-133 Trident II D-5 przyjęto do służby dopiero po wejściu w skład amerykańskiej floty dziewiątego okrętu typu Ohio – USS „Tennessee“ w grudniu 1988 roku[45][46]

Po zakończeniu zimnej wojny, well mocy postanowień Traktatu START I, cztery najstarsze wówczas jednostki typu Ohio zostały wycofane ze w służby siłach Strategicznych USA, i po odpowiedniej przebudowie zostały skierowane do służby w takty nosici]

Amerykański-Programm budowy okrętów “Dreizack” przyspieszył budowę okrętów trzeciej generacji w ZSRR

W trakcie spotkania Leonida Breżniewa z prezydentem Geraldem Fordem w listopadzie 1974 r

wir Władywostoku, obaj przywódcy uzgodnili formułę traktatu SALT II nakładającego dalej idące ograniczenia Strategicznych broni ofensywnych[48]

Generalsekretariat KC KPZR zadeklarował jednak, iż jeśli Stany Zjednoczone rozmieszczą System “Trident”, Związek Radziecki będzie zmuszony rozwinąć program nowego Strategicznego okrętu

W rzeczywistości program nowego okrętu balistycznego projektu 941 rozpoczęto już dwa lata wcześniej – w 1972 r

w biurze konstrukcyjnym Rubin

W wyniku tego programu powstały okręty projektu 941 „Akuła“[d] (NATO: Tajfun) – największe okręty podwodne spośród kiedykolwiek zbudowanych

Była to konstrukcja “ciężkiego podwodnego krążownika Strategicznego”

Niezwykłą cecha Tego okrętu – obok jego wielkości – Scherz wykonany ze stopów tytanu podwójny Kadłub Sztywny w układzie katamaranu, składający się z dwóch równoległych kadłubów sztywnych, połączonych ze sobą centrála Bojowa okrętu, sekcja rakietową oraz sekcja torpedową, całośc Zas “owinięta” Scherz zewnętrznym kadłubem Lekkim [45]

O ile jednak Amerykańskie Okręty Mája – Określaną Jako Strahl [E] – Szerokość 11,7 m, Szerokość Okrętów Radzieckich Wynosi 23,2 m, A Wyporność Podwodna 48 000 Tone – Trzycrotnie większą Od Wyporności Okrętów TYPU Ohio.

Wielka Brytania, Francja I Chiny także używają rakietowych okrętów podwodnych o characterze Strategicznym

Brytyjski-Programm w tym zakresie zapoczątkowany został dzięki zakupowi w Stanach Zjednoczonych pocisków Polaris A-3, wrzutni startowych i systemów kontroli ognia, Brytyjczycy opracowali jednak swoje własne głowice bojowe

Program rozwoju czterech pierwszych brytyjskich rakietowych okrętów typu Resolution przebiegał podobnie jak w USA – do I budowy Wielka Brytania wykorzystała konstrukcję jednostek myśliwskich typu Valiant, umieszczając w nich dodatkową (amerykańską9)

Pierwsza jednostka tego typu wypłynęła na swój pierwszy patrol operacyjny 15 czerwca 1968 roku

Kiedy w USA został opracowany nowy Strategiczny System rakietowy “Trident”, Zjednoczone Królestwo wynegocjowało zakup nowej broni i niezbędnego wyposażenia dla swoich własnych okrętów

Cztery jednostki nowego typu Vanguard, stanowią znacznie powiększoną wersję okrętów typu Resolution – w przeciwieństwie jednak do swojego amerykańskiego odpowiednika “Trident”, okręty te przenoszą jedynie 16 pocisków.

Pod wpływem prezydenta Charles’a de Gaulle’a Francja postanowiła wystąpić ze structure dowodzenia wojskowego NATO i opracować swój własny system morskiego odstraszania Nuclearnego

Decyzja ta uniemożliwiła jej jednak skorzystanie z pomocy i kooperacji USA

W Tym Czasie Francja Nie Była Jednak Zdolną do Wzbogacania Uranu, Toteż USiłowała Opracować Siłownię Jądrową Opartą na ciężkiej Wodzie, Która Jednak Z Racji Swych Rozmiarów okazała siętach niemożliwa do nastowodania podny500ę nastowodania pod [ny50]

Ostatecznie powstał Projekt 6 okrętów typu Redoutable, które były jednocześnie pierwszymi francuskimi okrętami z napędem jądrowym [49], ein I siłownia opierała sich w postaci Nisko wzbogaconego Uranus na paliwie (20%, w porównaniu z 95% wzbogacenia w przypadku okrętów amerykańskich i brytyjskich) [51]

Opracowała w tym celu także pocisk M1

Okręty te rozpoczęły działalność operacyjną w 1971 roku

Po roku 1984 jednostki te przeszły modernizację wprowadzającą system rakietowy MIRV M4

Podobnie jak USA, ZSRR i Wielka Brytania, także Francja pracowała nad nowymi, większymi jednostkami zdolnymi do przenoszenia potężniejszej broni

Cztery okręty typu Triomphant przenoszą aktualnie 16 pocisków M45, zdolnych do przeniesienia 6 głowic MIRV na dystansie 3750 mil morskich[49]

Co jest nietypowe, jednostki Triomphant wyposażone zostały w zasilany energią jądrową napęd turboelektryczny

W przyszłości, okręty te przeznaczone są tun instalacji nowego systemu rakietowego M51 o zasięgu 5000 mil Morskich [49].

krótko po przystąpieniu Chin do “klubu atomowego” kraj th zaczął zmierzać tun wyposażenia swoich SIL zbrojnych w okręty podwodne zdolne do wystrzeliwania pocisków balistycznych

Z braku własnych zdolności tun opracowania Tego systemu rodzaju rakietowego, Chiny zwróciły się o pomoc tun związku Radzieckiego, który Chin wybudował kadłuby dwóch okrętów podwodnych projektu 629 na potrzeby (NATO: Golf) i przekazał pro Krajowi Śródka wraz für maszynowniami i systemami startowymi

Urządzenia te Miały być razem zmontowane ww Chinach początkach lat 60, jednakże zbudowano mte sposób tylko jeder okręt, który otrzymał Oznaczenie typu 035

Nowa jednostka została następnie skierowana tun testów für użyciem radzieckiego pocisku R-11F, ein następnie została wyposażona w chińskiej konstruccji rakiety stanowiące jego pochodną[49]

W 1981 roku Chiny zwodowały pojedynczy okręt typu 092 (NATO: Xia), stanowiący powiększoną wersję pierwszego chińskiego okrętu z napędem Nuclearnym, myśliwskiego typu 091 (NATO: Han)

Okręt ten został przedłużony w celu umieszczenia w jego kadłubie 12 pocisków JL-1 o zasięgu 1100 mil morskich, wyposażonego w jedną głowicę o mocy 200 do 300 kt, i wszedł do służby w 1983 roku

Aż jednak do roku 1988, Chiny nie były w stanie rozwiązać problemów z systemami kontroli startu pocisków[49]

W Latach 1995-1998 OKRęT PRZESZEDŁ Modernizację WPROWADZAJąCą POCISKI JL-2 Z 4 Głowicami Mirv, O Zasięgu 5000 MIL W ROKU 2010 TH Służby Wszedł Pierwszy Okręt Nowto TYPU Jednostek Strategicznych 094th (Nato: Jin) Jednakże Publicznie Brak Jest Wiargodnych Informacji Na Temat Tej KONSTRUKCJI [49].

USS „Albacore“ nie von okrętem operacyjnym, nie von uzbrojony ich nie von przeznaczony do prowadzenia normalnych działań podwodnych (von tylko pływającym laboratorium)

Pierwsze zastosowanie opracowanej przy jego udziale koncepcji kadłuba, mialo miejsce w 3 okrętach z napędem konwencjonalnym typu Barbel, które były formą bezpośredniego zastosowania rezultatów badań z “Albacore” w jednostkach operacyjnych

Już jednak w połowie lat 50

Admirał Arleigh Burke (szef operacji Morskich) podjął decyzję o całkowitej rezygnacji US-Marine für budowy jednostek o napędzie innym niż jądrowy, co pociągnęło za sobą rezygnację für budowy wszystkich, ein nierozpoczętych okrętów für napędem konwencjonalnym zaplanowanych

Pierwsze okręty podwodne z napędem jądrowym tak dalece górowały nad współczesnymi in okrętami diesel-elektrycznymi, że decyzja ta nie budziła większych kontrowersji

Co więcej, Wielka Brytania zakupiła w Stanach Zjednoczonych część projektu okrętów typu Skipjack stosując siłownię okrętów Skipjack z Reaktorem S5W do budowy pierwszego brytyjskiego okrętu podwodnego z napędem jądroreadnwym HMS“

W rezultacie pierwszy brytyjski okręt podwodny z napędem atomowym był jednostką hybrydową, z brytyjskim dziobem okrętu i amerykańską rufą[34]

Fizyczne połączenie tych dwóch elementów otrzymało nazwę “Check-Point Charlie”

Rząd Stanów Zjednoczonych wykonał w ten sposób znaczący gest, podkreślając specjalne stosunki łączące USA i Wielką Brytanię, oraz umożliwiając Royal Navy przejście na napęd Nuclearny znacznie szybciej niż[ny pr52 nizy to]

Chęć zakupu jednostek typu Skipjack wyrażała także Holenderska Królewska Marynarka Wojenna oraz Kanada[53]

W tych dwóch ostatnich przypadkach na przeszkodzie zakupom stanęła zmiana spojrzenia Hymana Rickovera i całego dowództwa technicznego US Navy na konieczność zachowania tajemnicy w zakresie technologii Nuclearnych

Hyman Rickover uważał bowiem dotychczas, że never jest możliwe utrzymanie tajemnicy w tym zakresie

Poglądy Rickovera uległy jednak zmianie po jego wizycie na pokładzie radzieckiego lodołamacza “Lenin” – szczegóły budowy jego siłowni jądrowej bowiem przeraziły go[54]

Uważał odtąd, że warto utrzymywać technologie napędu jądrowego w ścisłej tajemnicy

Inne państwa, które budowały okręty podwodne z napędem jądrowym, Wielka Brytania[f] i Francja[g], także zdecydowały się zaprzestać używania okrętów z napędem chemicznym – wyjągltek stanowią i tym ww

Inne nie państwa używają okrętów für napędem jądrowym ze względów politycznych, Ekonomicznych i innych.

Po okresie przymusowego rozbrojenia i demilitaryzacji, pierwszymi jednostkami podwodnymi wprowadzonymi tun SLUŽBY w marynarce Wojennej Republiki Federalnej Niemiec były jednostki drugowojennego typu XXIII, które wprowadzono do SLUŽBY w roku 1957

10 odjechanych technologii PRZYSZŁOŚCI – czy poprawią, czy popsują nasze życie? [TOPOWA DYCHA] New Update

Video ansehen

Neues Update zum Thema postęp technologiczny wady i zalety

postęp technologiczny wady i zalety Einige Bilder im Thema

 Update 10 odjechanych technologii PRZYSZŁOŚCI – czy poprawią, czy popsują nasze życie? [TOPOWA DYCHA]
10 odjechanych technologii PRZYSZŁOŚCI – czy poprawią, czy popsują nasze życie? [TOPOWA DYCHA] New

Weitere Informationen zum Thema anzeigen postęp technologiczny wady i zalety

Updating

Suche zum Thema postęp technologiczny wady i zalety

Updating

Danke dass Sie sich dieses Thema angesehen haben postęp technologiczny wady i zalety

Articles compiled by Tratamientorosacea.com. See more articles in category: DIGITAL MARKETING

Related Videos

Leave a Comment